Mój kot, mój komputer i ja

Dzień Kota blisko! Mam dla Was niespodziankę! :-)

2012-02-13T15:02:00.000+01:00

Musimy sobie poświętować, prawda? :-) Ponieważ Dzień Kota to także święto wszystkich właścicieli kotów, no i oczywiście wszystkich kocich blogów, to mam dla Was niespodziankę! :-)
Pewien baaaardzo sympatyczny lekarz weterynarii z Bostonu, dr Nick Trout, napisał pasjonującą opowieść o zwierzętach i o swojej z nimi pracy. Lubicie doktora House'a? Albo Ostry dyżur czy Chirurgów? To polubicie też książkę Powiedz, gdzie cię boli! :-)

Wprawdzie ze zdjęcia na okładce książki spogląda piesek, ale wśród bohaterów historyjek doktora Trouta są też koty... Chciałbym zrobić prezent choć jednemu czytelnikowi mojego bloga i podarować mu tę książkę. Z okazji Dnia Kota :-) Jestem pewna, że lektura - pewnie z kotem na kolanach - będzie prawdziwą przyjemnością. Książka jest nowa, prosto ze sklepu.

Zapraszam do losowania. Każdego, kto chciałby otrzymać książkę, bardzo proszę o pozostawienie komentarza pod tym postem. Blogerów rozpoznam po nazwie profilu, natomiast osoby, które nie mają blogów, proszę o dopisanie w komentarzu swojego adresu mailowego. Nie trzeba spełniać żadnych dodatkowych warunków, ale jeśli ktoś przy okazji zostanie obserwatorem mojego bloga, to będzie mi bardzo miło.
Dzień Kota mamy 17 lutego i do końca tego dnia można wpisywać się na listę. Losowanie przeprowadzę w sobotę 18 lutego i wieczorem ogłoszę wynik :-)

Bardzo Was serdecznie zapraszam do tej małej zabawy! :-) Niech się święci kocie święto! ;-)))

Skrzydłowy z Anfield

2012-02-10T08:28:00.001+01:00

Nie miałam pojęcia, że piłka nożna może być taka ciekawa! ;-))) Oto w poniedziałek podczas meczu Liverpoolu z Tottenhamem na boisku Anfield pojawił się całkiem nowy skrzydłowy! Nie bardzo wiadomo, którą drużynę reprezentował, ale przez całe trzy minuty skupiał na sobie uwagę pozostałych piłkarzy i całej publiczności! :-)
No i jaką wspaniałą motorykę pokazał! ;-)
Swoją drogą, mam wielki szacunek dla wszystkich uczestników meczu: nikt nie próbował kota przeganiać, łapać, nikt się nie denerwował, poczekano spokojnie aż sam zejdzie z boiska... Zostaję od teraz zagorzałym kibicem obydwu angielskich drużyn! :-) Tylko kto tam gra poza skrzydłowym z Anfield???

Każdy ma jakiegoś kota...

2012-02-02T08:42:00.001+01:00

...gdzieś w pobliżu. Naszych własnych, domowych to w ogóle nie liczę... Ale gdy się tak człowiek dobrze się rozejrzy wokół, zawsze, nawet w najbardziej nieoczekiwanym miejscu i sytuacji, trafi na miłą kotkę lub przystojnego kocura. Ja oglądam taką sympatyczną parę codziennie w pracy... :-)

W jednym z najbardziej ukrytych przed ludźmi zakamarków mojej szacownej instytucji wisi na ścianie wielki obraz. Ja oczywiście powiesiłabym go na honorowym miejscu, cieszyłby oczy naszych licznych gości :-) Piękny jest i tyle! I zawsze poprawia mi humor :-) Mam nadzieję, że kiedyś dostanę ten obraz w prezencie... Za zasługi oczywiście... ;-)

Drobne przyjemności

2012-01-27T16:06:00.000+01:00

Równie przyjemne jak układanie puzzli jest rozkładanie się na puzzlach...

To moja znajoma kotka, Czarna. Jest fotograficznym negatywem Tymka: biały kawałek mojego kota zmienił się u Czarnej w czarny kawałek kota. I odwrotnie :-)
Ale za to upodobania mają bardzo podobne: oboje chętnie ucinają sobie drzemkę
w każdym napotkanym pudełku. Ech, nie ma to jak takie małe, drobne przyjemności w zimowy wieczór... :-)

Za zdjęcia Czarnej bardzo dziękuję Gosi! :-)

Kolejny niezbity dowód na to...

2012-01-17T20:09:00.001+01:00

... że kot zmieści się w każdym pudle. A nawet w pudełku. W dodatku będzie w tym pudełku zadowolony, zrelaksowany i przez chwilę przestanie myśleć o swojej misce... :-)

Poznajcie: Herman i Vermin. I Frances

2012-01-11T22:04:00.000+01:00

Kolejny rok minął, a mnie dopadła melancholia... ;-) Na pocieszenie - zawsze mnie to pociesza! - oglądam sobie stare zdjęcia. Dwa czarne koty - Herman i Vermin - przysiadły na ceglanym murku daaawno temu... Nie wiadomo, kiedy tak dokładnie to było, ale jakoś pomiędzy rokiem 1920 a 1950. W Nowym Orleanie.

Foto: Library of Congress

Zdjęcie - moim zdaniem bardzo dobre - zrobiła właścicielka kotów, Frances Benjamin Johnston (1864-1952), jedna z pierwszych profesjonalnych kobiet-fotografów amerykańskich. Frances robiła zdjęcia wielu słynnym osobom, fotografowała wielkie imprezy i wydarzenia. Była kobietą niezależną i niezwykłą. Spójrzcie na jej autoportret z 1896 roku. Halka pokazana spod sukienki, papieros w jednej ręce, kufel piwa w drugiej... Oj, na pewno to bulwersowało... :-)

Foto za Wikipedią

Jasne, że taka kobieta musiała także mieć i lubić koty. Czarne koty... ;-) Nawet moja melancholia trochę się przestraszyła Hermana i Vermiona... I wyzwolonej Frances...

A więcej zdjęć Frances Benjamin Johnston możecie obejrzeć na przykład tu.

O kocie, który zjadał oliwki

2012-01-01T18:18:00.000+01:00

Czy sylwestrowa noc mogłaby się odbyć bez oliwek na stole? Moim zdaniem absolutnie nie :-) To moja ulubiona przekąska: i codzienna, i świąteczna. Tymek ma tu bardzo podobny gust kulinarny. Staram się jednak, żeby on jadał oliwki raczej tylko od święta... :-) Szczęśliwie szampana mi nie wypija...

Bardzo serdecznie dziękuję wszystkim za życzenia świąteczne i noworoczne :-)

A ja życzę nam, kociarzom, żeby nasze koty kochały nas jeszcze bardziej, a my żebyśmy jeszcze lepiej je rozumieli :-) Szczęśliwego Nowego Roku życzę wszystkim! =/\../\=

Szczęśliwych Świąt! :-)

2011-12-23T07:54:00.000+01:00

Kot jesienny, czyli Killer

2011-12-14T19:45:00.001+01:00

Zima ciągle jeszcze nie przyszła, podwórzowe koty mogą więc wylegiwać się na jesiennych liściach. Oto wspaniały kot listopadowy, spotkany gdzieś w Polsce...

Nazwałam go Killer. Te poszarpane uszy i powolny krok wojownika mówią same za siebie: kocur musi być prawdziwym opryszkiem. Na pewno uczestniczył w dziesiątkach podwórzowych bijatyk i wielu kocurom spuścił porządne manto. Killer po prostu... Cóż, oczy zielone, życie szalone ;-)

Za zdjęcia bardzo dziękuję Małgosi! :-)

Dziewiarski tandem prezentuje: ażurowy szal na drutach!

2011-12-05T21:17:00.000+01:00

Mój Kot jest bardzo dobrze przygotowany do zimy. Poza osobistym futrem posiada także piękny szalik, który z właściwą sobie nonszalancją nosi podczas balkonowych spacerów. Pisałam o tym tu. Koci personel, czyli ja, pozazdrościł kotu szalika
i chwycił za druty... Moją inspiracją i natchnieniem była Ata, kobieta o niezwykłej osobowości, i jej dziewiarskie dzieło. Piszę "inspiracją", bo to dobrze brzmi, ale prawda jest taka, że zmałpowałam po prostu od Aty cały szal od a do z :-)

Szal powstawał powoli, ale konsekwentnie... :-) Kot dzielnie asystował, choć mam wrażenie, że czasem trochę się nudził, a chwilami nawet przysypiał... ;-)

Jakoś z kocią pomocą dobrnęłam do końca, szal jest już gotowy i prezentuje się całkiem nieźle... Chyba jeszcze jeden w innych kolorach sobie z kotem na wiosnę zrobimy... :-)

Próbowałam sfotografować tandem dziewiarski w całości. I w szalikach! Nareszcie każde z nas ma własny! :-) Ale Tymek chyba obraził się trochę, że ten mój jest taki fajny i odmówił pozowania... ;-) Mam tylko jedno zdjęcie, bo później połowa tandemu dziewiarskiego uciekła sprzed obiektywu...

Co by tu jeszcze na druty wrzucić?... Kot mruczy obok, tylko kłębka włóczki brakuje... :-)

Kartka od Barbarki

2011-12-03T20:25:00.001+01:00

Kartka przyszła do mnie już dobre kilka dni temu. Bardzo przeprszam Barbarkę i Rudiego, że pokazuję ją dopiero dzisiaj, na wszystko brakuje mi ostatnio czasu...

Kartka jest wspaniała! W dodatku mam podejrzenie graniczące z pewnością, że jej autorką jest nasza blogowa koleżanka, Efka. Moja radość jest więc podwójna, bo kartka jest od Barbarki, ale troszkę także i od Efki... :-) Bardzo bardzo dziękuję, Barbarko.

Barbarka przysłała mi do poczytania przykazania wszystkich prawdziwych kotów. Mój kot jest więc prawdziwym kotem do kwadratu, bo przestrzega absolutnie wszystkich kocich praw. Zacytuję tu te, które najbardziej dają mi się we znaki:

Jeśli masz coś naprawdę ważnego do powiedzenia, zrób to w środku nocy - kiedy upewnisz się, że wszyscy śpią. To najlepszy sposób, żeby skupić na sobie zasłużoną uwagę.

Różnorodność dodaje życiu pikanterii. Jednego dnia ignoruj ludzi, następnego nie dawaj im spokoju.

Kiedy nabroisz - po prostu mrucz i wyglądaj słodko.

Ech... Wasze koty pewnie też znają te przykazania... :-)

No i dzięki Barbarce zrobiłam sobie też test, żeby sprawdzić, czy mój kot ma nade mną władzę... Cóż, w głębi duszy zawsze wiedziałam, kto naprawdę rządzi w moim domu. Teraz wszystko się potwierdziło :-))) Sprawdźcie się, zapraszam.

Czy Twój kot ma nad Tobą władzę?

Oto prosty test. Jeżeli Twoja odpowiedź na większość z podanych poniżej pytań brzmi "TAK", to znaczy, że Twój kot ma nad Tobą władzę!!!

Czy śpisz przez całą noc w tej samej pozycji, gdyż każde poruszenie mogłoby zdenerwować kota?

Czy czekasz z pościeleniem łóżka do czasu aż Twój kot dobrowolnie z niego zejdzie?

Czy Twój kot siedzi przy stole (albo na stole) kiedy jesz?

Czy przedstawiasz swojego kota po imieniu, kiedy ktoś nowy przychodzi do Twojego domu?

Czy masz w lodówce więcej niż cztery otwarte puszki kociego jedzenia, którym Twój kot wzgardził?

Czy za każdym razem kiedy masz chandrę, ogarnia Cie wielka chęć, żeby przygarnąć (kupić) kolejnego kota?

Czy oglądasz kiepski program telewizyjny, bo Twój kot położył się na pilocie?

Czy gotów byłbyś marznąć przez kilka godzin w strugach deszczu czekając aż Twój kot obwącha dokładnie drzwi i zdecyduje się czy ma wyjść czy też może jednak wejść?

Czy wychodząc ze swojego łóżka wykonujesz karkołomne ewolucje tylko po to, żeby nie zbudzić śpiącego kota?

I jak? Kto ma władzę w Waszych domach? :-))) Przyznaję, że poczułam niewielką ulgę, gdy przeczytałam o ewolucjach przy wychodzeniu z łóżka i otwartych puszkach w lodówce... Czyli nie tylko ja mam źle w głowie... :-)))

Barbarko, raz jeszcze dziękuję i pozdrawiam Ciebie i Rudiego :-) Tymek też pozdrawia oczywiście :-) I uściski dla Ewy z Po kociemu, za wymyślenie kociego postcrossingu :-)

Google dla Stanisława Lema. I dla kociarzy! :-)

2011-11-23T17:24:00.003+01:00

Firma Google zrobiła dziś wspaniałą niespodziankę wielbicielom twórczości Staniaława Lema i miłośnikom robotów :-) W 60. rocznicę pierwszej publikacji pisarza pojawiło się na stronie wyszukiwarki specjalne logo. Moim zdaniem absolutnie fantastyczne! To właściwie coś więcej niż logo: interaktywna animacja przygotowana m.in. przez Marcina Wichary z inspiracji ilustracjami Daniela Mroza do "Cyberiady".
I jeśli spróbujecie troszkę się pobawić, dotrzecie także do niespodzianki dla miłośników kotów, która czeka na końcu drogi... :-) Jeszcze zdążycie! No dobra, niecierpliwym pokazuję... :-)

Kartka od norwesko :-)

2011-11-21T20:14:00.000+01:00

Jesienny koci postcrossing ruszył! O blogowej zabawie, która ma wydobyć nas, kociarzy, z listopadowego szarego dołka, przeczytacie u Ewy, na blogu Po kociemu.
I tak, jak było do przewidzenia: nawet gigantyczna chandra przestaje dusić za gardło, gdy w skrzynce na listy czeka kartka pocztowa! I na dodatek z kotem! :-) I z pięknym cytatem o kotach! :-)
Na mnie czekała dziś kartka od norwesko. Wspaniała!

Ta wyciągnięta kocia łapa z pazurami jest absolutnie "tymkowa"! :-) Od dobrych kilku lat ślady takiej właśnie łapy nieustająco zdobią moje ręce... :-)
Paula podała kilka pomysłów na przegonienie jesiennych smutków. Obydwie zgadzamy się, że dobra książka, kubek kakao i kot na kolanach wygrywają!

I jeszcze koci cytat od Pauli:

Sztorm nad nimi osiągnął szczyt. Jakaś mewa przeleciała obok nich, tyłem.
- Chciałem powiedzieć - wyjaśnił z goryczą Ipslore - że na tym świecie jest chyba coś, dla czego warto żyć.
Śmierć zastanowił się przez chwilę. - KOTY, stwierdził w końcu. KOTY SĄ MIŁE.

Terry Pratchet

Czyż można się z tym nie zgodzić?... Jest w końcu na tym świecie coś, dla czego warto żyć... :-)

Paula, bardzo bardzo dziękuję i ściskam Herę i Olka! :-)

Jesienna chandra i kot Behemot

2011-11-15T17:46:00.001+01:00

Rysunek: Iwan Kulik

Gdy człowieka dopada jesienna depresja, jest kilka sposobów, które mogą pomóc. Metody, które ja stosuję, są generalnie baaardzo niezdrowe i nie będę ich tu propagować ;-) No ale chandrę można przepędzić także lekturą... Szczególnie ulubioną... Podczytuję więc sobie nieśmiertelnego "Mistrza i Małgorzatę" :-) Behemot to był jednak kot! Na pewno jest literackim królem wszystkich kotów. Bezczelny, niezwykły, mądry, nieprzewidywalny, okrutny, szyderczy - wszystko jest w tej wspaniałej postaci... W dodatku Behemot jest tajemniczo czarny i jeździ tramwajem... :-)

Jeśli też Was dopada jesienny smutek, przeczytajcie cytaty które wybrałam z powieści Bułhakowa. Efekt terapeutyczny murowany! :-)

Mistrz wytrzeszczył oczy, szeptał:
– To jest chyba jeszcze lepsze od tego, o czym opowiadał Iwan! – Rozglądał się, głęboko wstrząśnięty, wreszcie zwrócił się do kota:
– Przepraszam, czy to ty... Czy to pan... – zająknął się nie wiedząc, jak powinien się zwracać do kocura. – Czy to pan jest tym kotem, który wsiadał do tramwaju?
– Ja – przytaknął kot, który czuł się pochlebiony, i dodał: – Miło mi usłyszeć, że się pan tak uprzejmie zwraca do kota. Nie wiadomo dlaczego, wszyscy mówią do kotów “ty”, choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

Skrzywdzić kota jest bardzo łatwo, ale, wierzcie mi, żaden to honor, żaden!

I jeszcze jeden fragment, mój ukochany :-) Nieśmiało podpowiem, że można w nim odnaleźć pewien pomysł na leczenie chandry jesiennej... Ale tylko damy mogą się kurować w ten sposób... ;-)

Noblesse oblige – zauważył kocur i nalał Małgorzacie do smukłego kieliszka jakiegoś przejrzystego płynu.
– To wódka? – słabym głosem zapytała Małgorzata.
Kot poczuł się dotknięty i aż podskoczył na krześle.
– Na litość boską, królowo – zachrypiał – czyż ośmieliłbym się nalać damie wódki? To czysty spirytus!

Korzystałam z tłumaczenia Ireny Lewandowskiej i Witolda Dąbrowskiego. Michaił Bułhakow, Mistrz i Małgorzata, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, Warszawa 2004.

Jaką minę ma Twój kot?

2011-11-11T18:41:00.000+01:00

Moja koleżnaka, przyglądając się portretowi, na którym został uwieczniony także jej kot, stwierdziła, że mina namalowanego kota nie odpowiada rzeczywistości... :-) Kot na portrecie jest wesoły, a ten prawdziwy minę ma zwykle nie tyle radosną, co ironiczną... :-))) Oto kot z obrazu:

Chyba oczy ma troszeczkę za szeroko rozstawione?... Ale faktycznie: wygląda wesoło :-)

Zaczęłam się zastanawiać, jaką minę miewa najczęściej mój kot... Hmmm... Chyba generalnie są trzy przypadki.

1. Mina "Jestem głęboko zadziwiony otaczającym światem i jego prawami". To chyba najczęściej prezentowany wyraz Tymkowego oblicza. W czasie mojego śniadania albo kolacji te zdziwione oczy robią się jeszcze bardziej okrągłe i pytają: "Jak to, nie częstujesz mnie??? Ale dlaczego??? Nie mogę w to uwierzyć"... Tak samo jest, gdy kocia miska stoi pusta... Albo gdy to, co do niej włożyłam, akurat nie przypadło mojemu kotu do gustu... No i w wielu podobnych sytuacjach...

2. Mina: "Jestem niewinny, biedny, no co ja ci zrobiłem". Baaaardzo często widzę tę minę... Zwłaszcza wtedy, gdy dziura w kanapie znowu się powiększyła... A kolejna płyta CD pożegnała się ze swoją plastikową koszulką...

3. No i mina: "Żarty się skończyły, moim przodkiem jest lew, król dżungli, uważaj". Sesje fotograficzne na blog zwykle spotykają się z taką miną... A gdy jeszcze próbuję jakoś kota upozować, to w jego oczach oprócz lwa widzę też tygrysa, geparda i pumę... Gdy mina nie zadziała, w ruch idą pazury i zęby...

Żadnen z tych wyrazów twarzy (no przecież nie napiszę: pyska...) nie jest przypadkowy. Jestem pewna, że wszystkie miny są starannie przez mojego kota ćwiczone, gdy tego nie widzę. I że nie waha się ich używać, kiedy jest taka potrzeba... :-)

A u Was jak jest? :-)

Testujemy drewniany "żwirek"

2011-11-06T19:05:00.000+01:00

No właśnie: powinnam napisać raczej "podłoże", nie "żwirek"... :-) Potrzebowaliśmy ostatnio z Tymkiem jakiejś odmiany w naszym życiu ;-))) Padło na żwirek-podłoże do kociej kuwety. Postanowiłam wypróbować drewniane (za inspirację dziękuję Kaprysi i Mrautak!). Kiedyś mieliśmy już przygodę ze "żwirkiem" silikonowym, ale nie polubiliśmy się za bardzo... Podłoże drewniane, które sobie testujemy, wyglada tak, jak na zdjęciach poniżej.

Początek był trudny... Przestraszyłam się nawet, że Tymek po raz pierwszy w życiu zbojkotuje kuwetę i zrobi to, co zrobić musi, w jakimś zupełnie innym miejscu... Bardzo długo chodził wokół swojej kociej toalety, zaglądał, ale nie używał... W końcu jednak jakoś się przełamał i żadnych problemów nie było :-) Wydaje mi się, że ta nieufność miała związek z zapachem podłoża: intensywnym, trocinowo-drewnianym i bardzo dla mnie przyjemnym... Kot był pewnie na początku zaskoczony tak pachnącą kuwetą... :-) Drewniana wyściółka ma wspaniałą zaletę: kot nie roznosi jej łapami po całym mieszkaniu tak jak zwykłego żwirku... Mini-brykiety z drewna są na to za duże... No i pyłu żwirkowego nie ma... Bardzo bardzo mi się to podoba... :-) I myślę, że zostaniemy przy tym podłożu trochę dłużej...
Pewnie też macie różne perypetie, doświadczenia i eksperymenty "żwirkowe" za sobą... :-)

Kot jabłkowity

2011-10-30T18:21:00.000+01:00

To niesprawiedliwe, że tylko o koniach mówi się: "jabłkowite". To takie piękne stare słowo. W dodatku wbrew wszelkiej logice słowniki i koniarze twierdzą uparcie, że koń jabłkowity to po prostu koń o siwym, srebrnym umaszczeniu w ciemniejsze plamki. No a każdy rozsądny człowiek wie, że określenie "koń jabłkowity" musi przecież oznaczać konia, który bardzo lubi jabłka. Cóż, generalnie na koniach nie znam się za dobrze, ale na kotach i owszem... Proszę uprzejmie: kot jabłkowity... :-)

Kot z winnicy

2011-10-25T07:40:00.000+02:00

Gdy przychodzi jesień i zielonogórskie Winne Wzgórze pustoszeje... Gdy na winogronowych krzewach nie ma już ani jednego owocu... Gdy młode wino dojrzewa w piwnicach winiarzy...
Wtedy...
Wtedy pośród żółtych już liści winogronowych pojawia się On: Wielki Podczaszy Pełnego Kielicha herbu Łaciata Noga. Spokojnie dogląda swoich włości, uważnie patrzy wokół i pilnuje, by winorośl przetrwała zimę i odrodziła się na wiosnę... To bardzo odpowiedzialne zadanie, bo przecież - jak powszechnie wiadomo -in vino veritas... ;-)

Za piękne zdjęcia bardzo dziękuję Małgosi i Wiktorii :-)

Koty Marguerite Gérard. I psy :-)

2011-10-23T19:29:00.000+02:00

François Dumont, Portret Marguerite Gérard, 1793

Na obrazy Marguerite Gérard (1761-1837) trafiłam szukając jakiejś ilustracji do tej notki. I zachwyciłam się nimi :-) Ta wspaniała francuska artystka malowała głównie pełne wdzięku i harmonii sceny
z domowego życia swoich współczesnych, zyskując własny, rozpoznawalny styl. Poza subtelną aurą obrazów, za serce chwytają mnie oczywiście te wszystkie zwierzęta, które pojawiają się
w twórczości Gérard. A koty szczególnie! Widać, że bardzo licznie towarzyszyły Francuzom w ówczesnych paryskich salonach... :-)

Obok portret artystki namalowany w 1793 roku przez François Dumonta. A poniżej kilka obrazów samej Marguerite.
W internecie można ich znaleźć znacznie więcej, jeśli ktoś chciałby sobie pooglądać... :-)

Dama z kotem

Macierzyństwo

Obiad kota

Dobra wiadomość

Posłaniec

Bardzo bardzo podobają mi się te wszystkie damy! :-) I ich zwierzaki! I sukienki... :-)

Wężyki i koty

2011-10-19T11:55:00.000+02:00

Cóż, każdemu zdarza się czasami jakaś awaria w mieszkaniu. Ale mam, niestety, przykre wrażenie, że wszystkie możliwe kłopoty świata akurat mnie upodobały sobie jakoś tak szczególnie... Przygnębiona przeciekającym wężykiem od baterii
w łazience wybrałam się do marketu budowlanego na zakupy. Gdy wśród tysiąca różnych wężyków nareszcze znalazłam taki, który pasuje do mojej umywalki i gdy dołożyłam do koszyka komplet kluczy płaskich (tak na wszelki wypadek, może w domu nie ma akurat odpowiedniego), postanowiłam połazić jeszcze po sklepie... I to był bardzo dobry pomysł, bo humor od razu mi się poprawił :-)

Czy nie mielibyście ochoty zasypiać przy takiej lampce nocnej?...

A światło włączać i wyłączać takim przełącznikiem? :-)))

No ale koty kotami, a co z wężykiem? ;-) Otóż melduję wykonanie zadania! :-) Przeciekający wężyk wymieniony (z rozpędu wymieniłam obydwa - od ciepłej i od zimnej wody), wszystko dokręcone, woda nie kapie! :-) Uwielbiam, gdy samej udaje mi się dać radę przy tzw. "męskich zajęciach" :-)))
Nie wiecie przypadkiem, czy we Francji ciągle mają wzięcie polscy hudraulicy? Albo hydrauliczki?... ;-)))

Jesienne słońce...

2011-10-16T18:08:00.000+02:00

... lubię najbardziej. W tym roku też jest piękne. Świat w świetle jesiennego słońca robi się łagodniejszy i nabiera złotych kolorów... Ale promienie słońca w październiku nie przynoszą już tyle ciepła, ile dawały latem... Dlatego wszystkie rozsądne koty na swoje balkonowe spacery wychodzą teraz w szalikach... ;-)

Nadchodzi czas nowych kalendarzy

2011-10-10T16:54:00.000+02:00

Tak, wiem: do końca roku pozostało jeszcze trochę czasu... :-) Ale ja mam już pierwszy kalendarz na następny rok! :-) Dostałam go w prezencie w moim osiedlowym markecie. Robię tam często zakupy dla siebie i dla kota. Cóż, jesteśmy z Tymkiem najzwyklejszą, bardzo przeciętną kocią rodziną, sytuujemy się duuuużo poniżej klasy średniej :-))) I rzadko robimy zakupy w delikatesach dla ludzi albo dla kotów: pożywienie zdobywamy głównie w supermarketach :-))) W moim osiedlowym sklepie kupuję też żwirek dla Tymka. I taszcząc po sklepie dziesięciokilogramowy worek, zwykle bardzo się nad sobą użalam. Że ciągle muszę te kilogramy nosić
i końca z tym nigdy nie ma... Aż pewnego razu zapragnęłam, żeby ktoś się do tego mojego użalania dołączył i ze zrozumieniem pokiwał głową nad moim ciężkim losem... Pani przy kasie wydawała mi się w sam raz. Przerzucając wór ze żwirkiem na taśmę kasy, zrobiłam naburmuszoną minę i westchnęłam umęczona : "Strasznie to ciężkie!". Oczekiwałam oczywiście współczucia i podziwu. A Pani przy kasie odpowiedziała mi z miłym uśmiechem: "Wiem, wiem. Mam sześć kotów" :-))) Hi hi hi... Od tej pory jakoś łatwiej mi się te żwirki nosi i mam ociupinkę mniejsze pretensje do losu... :-)
No i wczoraj dostałam od Pani kasjerki kalendarz na następny rok. Idealnie trafiony
w mój gust! :-)

Poznajcie Sabinę! :-)

2011-10-03T19:33:00.000+02:00

Sabinę znam tylko wirtualnie. Pisałam tu wiele razy, że mam wielką słabość do rudych kotów. Teraz coś mi się wydaje, że mam też wielką słabość do białasów! :-) Sabinka wygląda na miłą, śliczną, subtelną i bardzo łagodną damę. I w dodatku jest niezwykła! Spójrzcie na jej piękne oczy :-) Są jak dzień i noc, jak morze i ziemia, jak niebo i piekło, jak dobro i zło... Cały świat, a właściwie jego metafora, zamknięty w oczach jednej drobnej kotki... Przepiękna dziewczyna! :-)

Bardzo bardzo pozdrawiam Martę i Jej Synka! I oczywiście Sabinkę, w której poza mną zakochał się też mój biało-czarny Tymek z bursztynowymi oczami... :-)

Po drugiej stronie okna

2011-09-26T20:16:00.000+02:00

Zwykle koty w oknach podziwiamy od tej zewnętrznej strony, patrzymy z ulicy. Uwielbiam takie okna z kotem wylegującym się na poduszce i spoglądającym gdzieś w dal, pewnie na przelatujące gołębie... :-) My, kociarze, dobrze wiemy, że koty wspaniale prezentują się także po tej drugiej, wewnętrznej stronie okna. Kot z nieodgadnioną miną, szyba, a w głębi cały świat... Czy nie sądzicie, że Mona Lisa wielkiego Leonarda tak właśnie wygląda?... Trochę jak kot po drugiej stronie okna?... ;-)))

Gość na gorącym blaszanym dachu...

2011-09-20T11:06:00.000+02:00

Taki oto gość odwiedza dach mojej koleżanki, Joasi... :-) Wypatruje jej kota, Tofika, o którym tu już pisałam... Gość jest naprawdę piękny... Pręgowany i srebrzysty... Nawet w towarzystwie rynny prezentuje się godnie i wspaniale... :-) Piękny kot, prawda?

Zdjęcia: Joasia. Bardzo dziekuję!

Bachus z kotem w tle

2011-09-16T20:44:00.001+02:00

Dziś będzie dłuuugi post... :-) Jeśli nie macie czasu, to nawet nie zaczynajcie czytać...;-)))

Jak co roku, na początku września, moje miasto świętuje. Zielona Góra przez cały ekscytujący tydzień cieszy się Winobraniem. To święto jest pamiątką dawnych tradycji winiarskich bardzo żywych w moim regionie. Odradzają się one także dziś i mamy coraz więcej winnic i win lokalnych... Nie pytajcie mnie, proszę, czy te wina są smaczne i słodkie... ;-) Są stąd i to jest ich podstawowa zaleta :-) Wśród dziesiątek winobraniowych imprez i atrakcji jest także to, co tygrysy lubią najbardziej: jarmark! Na jarmarku, wiadomo, zawsze można coś zjeść, wypić, kupić mydło i powidło...

Najfajniejszą częścią jarmarku są targi staroci.

Ale w tym roku znalazłam na jarmarku coś jeszcze ciekawszego! Kocie stoisko! :-) No prawie kocie... :-) Bo tak naprawdę to anielskie... Pani Lilianna Lazarska prezentuje na Winobraniu swoje piękne prace pod wspólnym tytułem "Zielonogórskie Anioły". A ponieważ każdy kot ma w sobie coś z anioła (o drugiej stronie kociej natury dziś dyplomatycznie nie wspomnę), to na obrazach pani Lilianny jest całe mnóstwo kotów :-) Czasem nawet mają anielskie skrzydła... :-)))

Piękne koty, prawda? :-) Więcej prac artystki obejrzycie na jej stronie internetowej; można tam też zrobić zakupy.

No ale przecież chciałam pisać o Bachusie... Kot miał być tylko w tle, a jak zawsze wepchnął się na pierwsze miejsce... :-) Otóż świętem wina rządzi w Zielonej Górze Bachus. I pojawia się on u nas - tak to określę - w wielu wcieleniach... Bachusa miniaturowego można spotkać w Zielonej Górze co krok... Pokażę tu tylko trzy Bachusowe oblicza, ale jest ich dużo wiecej... :-)

Ten oto sympatyczny Bachus wskazuje fragmenty starych murów miejskich, które można obejrzeć w rynku...

A to stara miejska wieża zwana dziś Wieżą Głodową. Jeśli wytężycie wzrok i dobrze przyjrzycie się temu zdjęciu, zauważycie, że ktoś wspina się po murze... Szukajcie po lewej stronie, obok najniższego okna... :-)

Tak tak, to Bachus gramoli się na górę... Ma z tym spory kłopot, bo przecież nie może wypuścić z ręki dzbana z winem... ;-)

No i jeszcze jeden Bachus. Szef wszystkich Bachusów! Najważniejszy i największy! :-)

Ufff... I to by było na tyle :-) Idę świętować... Winobranie wkrótce się kończy, Bachus będzie mógł odpocząć, a rządy w moim mieście znowu przejmie mysz. Bo tak naprawdę Zieloną Górą rządzi pewna miła myszka... Nie Bachus, ani nawet kot z anielskimi skrzydłami... Ale o tym będzie innym razem :-)

Jaki będzie dzień...

2011-09-15T10:50:00.001+02:00

... jeśli już wcześnie rano taki oto osobnik wejdzie ci w drogę?

Są co najmniej dwie teorie :-) W naszym kręgu kulturowym czarny kot na ogół zwiastuje nieszczęście. No ale my, kociarze, oczywiście tę teorię kategorycznie odrzucamy. Jest też inna koncepcja: jeśli kot ukaże się nam wczesnym rankiem lub w dzień Nowego Roku jako pierwsze żywe stworzenie, to jest zwiastunem wielkiego powodzenia :-) Hura! Ten osiedlowy opryszek ukazał mi się dziś rano jako pierwsze żywe stworzenie. Wcześniej nie zauważyłam nikogo ani niczego, taka byłam zaspana... Dopiero widok kota na ulicy mnie obudził... No a o kocie własnym już nie wspomnę! Zawsze rano - a właściwie o świcie - jest pierwszy! :-) No fakt, jest tylko w połowie czarny, więc to powodzenie może być trochę mniejsze... ;-) Ale to i tak zawsze coś! I jak tu kotów nie lubić?... :-)

Kłopoty to moja specjalność

2011-09-09T19:46:00.002+02:00

Jasne, do mnie też to zdanie idealnie pasuje... :-) Ale tak naprawdę kłopoty to przecież specjalność Phillipa Marlowa, bohatera niezapomnianych czarnych kryminałów Raymonda Chandlera (1888-1959). Marlow to postać niezwykła. Prywatny detektyw, cyniczny, samotny, przystojny i błyskotliwy, trochę zgorzkniały, ale z poczuciem humoru. Uzbrojony w rewolwer, papierosa i butelkę whiskey. Krystalicznie uczciwy i szlachetny. Ma powodzenie u kobiet, lubi szachy i dyskutuje o wierszach Elliota... :-) Ubiera się w płaszcz z wysoko podniesionym kołnierzem i kapelusz. Widzę go - jak chyba większość miłośników Chandlera - z twarzą Humphreya Bogarta, który stworzył świetną kreację detektywa w ekranizacji "Wielkiego snu" (1946).

Humphrey Bogart, Wielki sen, 1946

Dlaczego tu o tym wszystkim piszę?... :-) Czy myślicie, że taką wspaniałą postać, taki klimat, wszystkie te mroczne historie, w które pakuje się Marlow, mógłby stworzyć ktoś, kto nie lubi kotów?... Czarnych kotów?... No way! Raymond Chandler, voilà! :-)

Raymond Chandler

Zrobiliśmy poncho na drutach: Tymek i ja :-)

2011-09-04T18:14:00.000+02:00

Musi być w liczbie mnogiej: zrobiliśmy. Kot - jak zawsze, gdy widzi kłębki włóczek - dzielnie pomaga. A właściwie asystuje. To bardzo miła współpraca! :-) Czasami tylko trudno motek wyciągnąć spod kota, ale to drobna uciążliwość... :-) Jesień blisko, trzeba okryć ramiona - postanowiliśmy coś na to zaradzić i w weekend wrzuciliśmy na druty takie małe improwizowane poncho.

Efekt zgodnej współpracy rzeki i Tymka wygląda tak. Ale wybaczcie marne zdjęcia - nie było akurat w pobliżu żadnego fotografa i męczyłam się sama z aparatem, lustrem, poncho i kotem... :-)

Chyba jeszcze jedno poncho sobie zrobię... Tak dobrze się oczka przerabia przy kocim mruczeniu... :-)

Skradziona piosenka

2011-09-01T20:19:00.002+02:00

To ja jestem złodziejką! Piękną piosenkę i wspaniałą wokalistkę, Ninę Simone, przypomniała Jeanne Ines na swoim blogu Tightrope Artist. Musiałam to ukraść! Piosenkę, jak piosenkę - chociaż jest cudowna - no ale teledysk to już przymusowo! :-) Tam, tam, tam, tam... My baby just cares for me...

Dachowce

2011-09-01T09:11:00.000+02:00

Dokąd dąży każdy kot? Do miski. Albo na dach! :-)

Zdjęcia: Małgosia. Dziękuję bardzo!

Pierwszy dzień w pracy...

2011-08-29T20:33:00.000+02:00

Gdy wraca się do pracy po urlopie, bywa ciężko... Mój pierwszy dzień był trudny... Rano zupełnie nie mogłam się obudzić i wstać z łóżka, a później spadły mi na głowę sprawy, które nie chciały już czekać ani minuty dłużej... :-)
Cóż, wieczorem potrzebny jest więc jakiś sposób, żeby dobrze odpocząć... Najzdrowszy pewnie byłby basen... :-) Ale wybrałam inną opcję, basen poczeka... Nie gańcie mnie za bardzo... To był naprawdę ciężki dzień :-)

Napój jest wyjątkowo odprężający, stres znika już od samego patrzenia na piękny zielony kolor... :-) Zrelaksowaliśmy się z Tymkiem wspaniale: kot zaglądał sobie do kufla, a ja powolutku degustowałam... Teraz obydwoje wyglądamy mniej więcej tak...

A jutro będzie już lepszy dzień! :-)

Jeśli ktoś jest zainteresowany: Piwo Lubuskie, niepasteryzowane, zielone, browar Witnica :-)

Kampania wyborcza: koty polityczne Marka Migalskiego

2011-08-28T17:16:00.002+02:00

Staram się chronić mój koci blog przed polityką. Przyznaję jednak, że - tak jak większość rodaków - bardzo lubię sobie od czasu do czasu popolitykować... :-) Sami więc rozumiecie, że obok takiego spotu wyborczego nie mogłam przejść obojętnie! :-)

Koty, które występują w reklamówce, to dwie kotki pana posła Marka Migalskiego. Są prześliczne! :-) Niestety, nie zapamiętałam ich imion (Marek Migalski opowiadał kiedyś w jednej ze stacji telewizyjnych o swoich pupilkach)... Może ktoś mi podpowie? :-)
Taka kampania wyborcza dostaje ode mnie 100 punktów: spot od razu podbił moje serce :-) Poproszę o więcej takiej propagandy! I jeszcze jedna ważna sprawa: choć film mówi o czymś zupełnie innym, to widać w nim także stosunek do zwierząt. Właśnie taki, jakiego dla wszystkich zwierzaków byśmy sobie życzyli. Brawo! Moje skromne brawo! :-)

Jeszcze raz: koty z Ząbkowic Śląskich

2011-08-25T07:47:00.001+02:00

Kot, którego pokazałam w poprzednim poście być może wcale nie był kotem... Może był duchem kota... Pełniącym straż na włościach szalonego Frankensteina. Czas więc pokazać kota z krwi i kości. Oczywiście ząbkowickiego, czyli frankensteinowego :-) Nie tylko zjawy się tam spotyka...
Ząbkowicki kot, którego sfotografowałam wylegiwał się pod pięknym samochodem... Pisałam tu już kiedyś o kocim zamiłowaniu do motoryzacji... :-)

Był letni, spokojny wieczór. Kot patrzył gdzieś w dal, pewnie na góry rysujące się na horyzoncie...

I nagle coś zaczęło się dziać... :-) Do samochodu i zarazem do leżącego kota zbliżał się drugi kot! Powoli, badawczo, czujnie...

Zamarłam! W panice zastanawiałam się, co zrobić... Rozdzielać koty, gdy będą walczyć, czy raczej robić zdjęcia, które potem wyślę do National Geographic i wygram konkurs na zdjęcie roku??? A może uciekać??? I kiedy moje zdenerwowanie osiągnęło apogeum, stało się to...

Koty serdecznie się przywitaly, otarły o siebie, poprzeciągały... A przybysz spokojnie zajął miejsce po drugiej stronie samochodu... :-) Ech, klasycznie zrobiły mnie w konia... :-)))

A Ząbkowice Śląskie żegnam jeszcze dwoma zdjęciami. Obejrzyjcie piękny neogotycki ratusz i krzywą wieżę. Jest naprawdę krzywa! :-)

Kot Frankensteina

2011-08-23T20:51:00.002+02:00

Ta historia jest naprawdę niezwykła... :-) Usiądźcie wygodnie, jest dużo do czytania.

Wszyscy wiemy, kim był Frankenstein. W 1818 roku angielska pisarka, Mary Shelley, skończyła wspaniałą powieść: Frankenstein, czyli współczesny Prometeusz. Historię głównego bohatera znamy dobrze z licznych adaptacji filmowych. Książka Shelley jest jednak znacznie ciekawsza niż filmy o Frankensteinie. Te miały przede wszystkim budzić grozę, a powieść stawiała podstawowe pytania m.in. o odpowiedzialność twórcy za własne dzieło... Akcja książki rozgrywa się pod koniec XVIII wieku w Europie Zachodniej (Szwajcarii) i na Oceanie Arktycznym. Jest to tragiczna historia filozofa i naukowca, Wiktora Frankensteina, który chce rozwikłać zagadkę śmierci. Po latach badań udaje mu się ożywiać zmarłych i stwarza nawet monstrum na podobieństwo człowieka, inteligentne, wrażliwe, o dobrym sercu, ale siejące przerażenie swoim wyglądem. Wszystko kończy się tragicznie: stwór doprowadza do śmierci bliskich naukowca i także jego samego...

Na Dolnym Śląsku, niedaleko Wałbrzycha, leży piękne i stare miasto Ząbkowice Śląskie. Ale to nasza polska nazwa. Kiedyś Ząbkowice nazywały się Frankenstein :-) I gdy tak spacerowalam wokół ruin ząbkowickiego zamku, zastanawialam się, czy Frankenstein Mary Shelley i Frankenstein dolnośląski mają coś ze sobą wspólnego... Niesamowite, ale całkiem możliwe, że mają... I tu druga część tej historii... Mam nadzieję, że nie zanudziliście się jeszcze i przeczytacie dalej... :-)

Rok 1606, miasto Frankenstein. Wybucha zaraza. O jej wywołanie oskarżono osiem osób (sześciu grabarzy i dwie kobiety). W domu jednego z grabarzy znaleziono pojemniki z trującym proszkiem. Podczas śledztwa oskarżonych poddano torturom i uzyskano zeznania, że produkowali ten proszek z ludzkich zwłok, a potem rozsypywali go na progach domów, smarowali nim klamki, by otruć jak najwięcej osób. Przyznali się też do okradania kościołów. To nie wszystko: zmarłe brzemienne kobiety rozcinali, by wydobyć płód, a serca martwych dzieci zjadali na surowo... Po procesie wszystkich grabarzy i ich wspólników (razem 17 osób) skazano na śmierć przez okaleczenie i spalenie żywcem. I teraz uwaga: wydarzenia te były bardzo głośne w całej Europie! Opisywało je wiele gazet, na temat afery grabarzy krążyły liczne pogłoski i legendy. Być może jeszcze wiele lat później ich echa dotarły do Mary Shelley i były inspiracją jej twórczości. Całkiem prawdopodobne więc jest, że istnieje związek między nazwą miejscowości Frankenstein, a nazwiskiem doktora Frankensteina, który stworzył potwora spreparowanego z części zwłok wykradanych z cmentarza... To dopiero!!!

W Ząbkowicach obejrzeć można wspaniałe ruiny renesansowego zamku (nigdy oczywiście nie mieszkała tu żadna rodzina o nazwisku Frankenstein). Położone są w pięknym parku i mają bardzo romantyczny charakter... Chce się wierzyć, że właśnie tu nocami szalony naukowiec konstruował swoje monstrum z elementów ludzkich ciał... Nie odważyłam się pójść tam nocą... :-)))

No a gdzie kot?... Był. Przemykał cicho wśrod ruin, patrzył na mnie przenikliwie i strzegł tajemnic zamku we Frankenstein... Nie wiem nawet, czy udało mi się go sfotografować i czy widać go na zdjęciu... Jestem pewna, że nie był to zwykły kot z Frankenstein... To był kot Frankensteina... Albo jego duch...

Więcej o aferze grabarzy przeczytacie tu :-)

PS. Gdy tak koci personel snuł sobie we Frankensteinie fantazje o Frankensteinie, Tymkiem opiekowała się nieoceniona Franciszka o złotym sercu. Pięknie dziękujemy za troskę, czas i prezenty :-) Hmmm..., Tymek jakoś nie cieszył się nadmiernie z mojego powrotu, dobrze mu było z Franciszką... :-) Trochę jestem zazdrosna...

Uwaga! Koty są bardzo niebezpieczne! ;-)

2011-08-18T18:21:00.001+02:00

Wspaniały wiek XVIII: czas Oświecenia, wiek rozumu i nauki. Denis Diderot (1713-1784), wybitny francuski pisarz i filozof, podejmuje wielkie dzieło: jest inicjatorem, redaktorem naczelnym i głównym twórcą monumentalnej Encyklopedii (1751-1772), która sumuje dorobek myśli europejskiego Oświecenia. Jego głównym współpracownikiem jest matematyk Jean d'Alembert.

Sprawdźmy hasło "kot" w tej niezwykłej encyklopedii:

Koty są bardzo pieszczotliwymi zwierzętami, jeśli zostały dobrze oswojone; posądza się je jednak zawsze, że zachowują naturalną dzikość właściwą ich gatunkowi: to, czego należałoby się najbardziej obawiać, jeśli jest się w zażyłych stosunkach z tymi zwierzętami, to ich oddech, o ile prawdą jest, że - jak powiedział Mattioli - ich oddech może spowodować suchoty u tych, w których nozdrza się dostanie... Jakkolwiek by było, trzeba ostrzec przed tym zagrożeniem ludzi, którzy uwielbiają koty do tego stopnia, że obsypują je pocałunkami i że pozwalają im ocierać pysk o swoją twarz.

Wspomniany tu Mattioli był jednym z najwybitniejszych lekarzy renesansu. Autorem hasła o kocie w encyklopedii Diderota jest natomiast Louis de Jaucourt (1704-1790).

Wybaczcie, że troszkę sobie żartuję z francuskich encyklopedystów, tak naprawdę bardzo ich podziwiam. Ten opis kota świadczy jednak o tym, jak silne zawsze były przesądy dotyczące tych zwierząt i ile niechęci koty budziły... I niestety, wiele z tych przesądów jest ciagle żywych...

A w razie czego jestem usprawiedliwiona: ostrzegałam przed kocim oddechem! ;-)

Marguerite Gerard (1761-1837)

Obraz z czasów Diderota i encyklopedystów :-)

Cytat z Wielkiej Encyklopedii Francuskiej zaczerpnęłam z książki Laurence Bobis, Kot. Historia i legendy, przeł. A. Ślubowska i J. M. Zych, Wydawnictwo AVALON, Kraków 2008.

Wszędzie koty!

2011-08-16T18:46:00.001+02:00

Gdy po roku ciężkiej pracy, człowiek dotrwa do upragnionego urlopu, ma wreszcie czas, by zajmować się tym, co lubi. Ja staram się oczywiście wartościowo i twórczo spędzać każdą wolną chwilę i dbam, by moje rozrywki były na najwyższym poziomie ;-))) Dziś na drodze tych najlepszego gatunku rozrywek wciąż wpadały mi w oko koty...

Szkoda, że większość kotów spotkałam w działach dziecięcych... Tam nie ma mojego rozmiaru... Żałuję, bo nosiłabym takie ubrania. A podczas urlopu to już na pewno... :-) Cóż, mam nadzieję, że moje wakacje będą trwać jak najdłużej, a ja będę mogła dalej tak niebanalnie spędzać czas... :-)))

Pomożecie? Pomożemy!

2011-08-14T18:33:00.000+02:00

Na kota zawsze można liczyć! :-) Nawet gdy człowiek robi coś, czego szczerze nie znosi: porządki w szafie. Kot lojalnie będzie przy tobie. Zawsze pomoże! :-) No i nie ma wielkiego znaczenia, że nie jest to pomoc jakoś baaardzo aktywna, a pomocnik wydaje się znudzony: liczą się przecież dobre chęci i towarzystwo! ;-)

Dopiero teraz widzę, że moje dzisiejsze zdjęcia jakieś takie senne są... I ciemne... Mało wakacyjne... A niebo dziś u mnie przepiękne! No więc jedno zdjęcie bez kota, ale za to z letnimi chmurami... Mieszkam bardzo blisko lotniska i na moim niebie ciągle pojawiają się przeróżne obiekty latające... Tu akurat widać motolotnię :-)

I jeszcze jedna miła rzecz. Chciałabym bardzo bardzo podziękować za wyróżnienie mojego bloga nagrodą One Lovely Blog Award. Najpiękniej dziękuję Klubowi Kota Jasna 8, Ewci, Przemkowi i Kisie :-)

Skrawek Nieba

2011-08-05T10:27:00.002+02:00

Czy można wymyślić lepsze imię dla tego kociaka? :-) Przecież oczy ma zupełnie jak skrawek nieba... :-) Tak samo błękitne jak bezchmurne niebo w letni dzień... Tę sympatyczną i przecudną kocią rodzinę spotkała Kryszka podczas wakacyjnych wędrówek.

A tutaj Skrawek Nieba z bratem. Albo z siostrą ;-) Skrawek Nieba też zresztą może być Skrawkiem Nieba Dziewczynką albo Skrawkiem Nieba Chłopczykiem... :-)))

I jeszcze Skrawek Nieba z mamą...

Oby nigdy w życiu nic złego nie przytrafiło się tym błękitnym oczom... :-)

Zdjęcia: Witek. Dziękuję pięknie! :-)

Tak wyglądałyśmy sto lat temu...

2011-08-02T19:56:00.002+02:00

Piszę oczywiście o nas, miłośniczkach kotów :-) Na zdjęciu poniżej: pani Edna B. Doughty i pani Louise Grogan ze swoimi perskimi ulubieńcami na waszyngtońskiej wystawie kotów w Wardman Park Hotel gdzieś między rokiem 1920 a 1932... Ubrania trochę się zmieniły od tego czasu... I kapelusze... ;-) Ale radość z kociego towarzystwa - ciągle ta sama... :-)

Zdjęcie: Library of Congress, National Photo Company Collection

Kocia sesja balkonowa

2011-07-29T11:31:00.000+02:00

Przyjemnie tak w letni słoneczny wieczór poleżeć sobie, pospać, poprzeciągać się na świeżym powietrzu... :-) Nawet jeśli to powietrze to nie łąka ani las, a tylko skromny betonowy balkon...

Prawda leży pośrodku... ;-)

2011-07-25T08:36:00.000+02:00

Rysunek Jacka Gawłowskiego z sobotniej Gazety Wyborczej (23/24.07.2011). Nic dodać, nic ująć! :-) Bo przecież prawda jest tylko jedna! I leży pośrodku! ;-)))

Koty pocztówkowe. Suplement

2011-07-24T18:09:00.001+02:00

Niedawno pokazywałam tu wydane w latach osiemdziesiątych pocztówki z dziećmi i kotami autorstwa Danuty Muszyńskiej-Zamorskiej. Dziś jeszcze jedna kartka z tej serii dla uzupełnienia kolekcji. Przysłała mi ją Will.ow, która prowadzi wspaniały blog Koty na znaczkach pocztowych. Bardzo dziękuję! :-) Obie z Will.ow zgodnie stwierdziłyśmy, że ta pocztówka podoba nam sie najbardziej...

A wszystkich kociarzy, którzy nie znają bloga Will.ow zachęcam, żeby tam zajrzeć: będziecie - tak jak ja - zaskoczeni tym, jak wiele przepięknych znaczków z kotami krąży gdzieś w świecie na listach i kartkach pocztowych. Will.ow pisze o tym bardzo ciekawie i z prawdziwym znawstwem. Dla miłośników innych zwierząt też się na blogu coś znajdzie... :-)

Domek trzech kotów

2011-07-20T08:57:00.000+02:00

To tytuł nowej książki Marka Nowakowskiego. I książka naprawdę jest o kotach, tytuł nie oszukuje... :-)

Ta opowieść mnie zachwyciła. Swoją skromnością, prostotą, prawdą o kotach i ludziach. Ale też wiarą, że nie jest z nami, ludźmi, jeszcze tak najgorzej, że mamy ciągle w sobie to coś, co nie pozwala nam przechodzić obojętnie wobec biedy i nieszczęścia, choćby kociego, i co każe nam wystawić bezdomnym kotom miskę z mlekiem...

Historia zaczyna się tak:

Noce były coraz chłodniejsze. Rankiem cienkie tafelki lodu pokrywały kałuże. Za dnia się ocieplało. Wyłaziło blade słońce. Tafelki lodu topniały szybko. Ale przymrozki się powtarzały. Wyraźnie szło ku zimie.

Od kilku wieczorów spoglądaliśmy z balkonów i okien naszego domu na stos zgrabionych liści, który stał się gniazdem dla białej kocicy i dwojga kociąt. Wyrobiły sobie w liściach wgłębienie i tam nocowały. Przychodziły o zmierzchu. Mościły się pracowicie. Trzy przytulone do siebie kłębki. Dwa małe i matka. Tworzyły ciasną całość. Futrzasty kokon ciepła.

A dalej już poznajemy mieszkańców kamienicy i przede wszystkim koty, które pojawiają się na okolicznych podwórkach. I są to te najwspanialsze koty: żyjące na wolności, walczące każdego dnia o przetrwanie. Biała, Murzynek, Kropka, Czarny Ogon, Puchacz: każdy z nich ma swoją historię, każdego doświadczyło kocie życie w mieście. Na szczęście niektóre z tych historii kończą się szczęśliwie, bo kotom zdarza się spotykać dobrych ludzi.

Marek Nowakowski opowiada histroię domku dla trzech kotów tak, jak chłopak z Czerniakowa śpiewa podwórzową balladę. Jest w tej opowieści i dobro, i zło, są wyraziste charaktery, jest miłość i zdrada, jest folklor miasta. Historia toczy się nieśpiesznie, czasami bywa nieco chropowata, niektóre frazy powtarzają się jak refreny w znajomej pieśni. I jest w tej pieśni prawda o trudnym życiu i trudnej wolności. I szacunek dla ludzi i zwierząt.

Przeczytajcie tę niedużą, ale piękną książkę.

A ja chyba zastanowię się, czy bloga o książkach nie założyć... ;-)))

Marek Nowakowski, Domek trzech kotów, Świat Książki, Warszawa 2011.

Pij mleko! Będziesz Wielki!

2011-07-18T10:51:00.003+02:00

Z czym kojarzy się mleko? Jasne, że z polską łaciatą krową ;-) Ale też z kotem! A już szczególnie z takim biało-czarnym jak Tymek! :-)

Dziś na wielu blogach rusza charytatywna akcja "Pij mleko! Będziesz Wielki!" Materiały promujące kampanię pojawią się też w innych miejscach w internecie oraz w mediach tradycyjnych.
Akcja "Pij mleko! Będziesz Wielki!" to najbardziej rozpoznawalna z polskich kampanii społecznych. Powstała w odpowiedzi na problem osteoporozy oraz spadku spożycia mleka przez najmłodszych. W tym roku już po raz ósmy pojawia się w mediach, by propagować zdrowe nawyki żywieniowe wśród dzieci i młodzieży. Twarzą kampanii jest tym razem wspaniała polska tenisistka, Agnieszka Radwańska.
Wszyscy chętni mogą odwiedzić stronę akcji na Facebooku (kliknij w baner z Agnieszką Radwańską). Można tam porozmawiać z tenisistką oraz wziąć udział w konkursie na najciekawsze zdjęcia i filmy pokazujące, jak w ciekawy sposób łączyć sport i zdrowe przyzwyczajnenia by osiągnąć sukces. Nagroda główna to nagranie spotu reklamowego dla kampanii „Pij mleko! Będziesz Wielki!“ z Agnieszką Radwańską.

Tymek jest już dorosłym kotem, ciągle jednak lubi mleko. I dostaje go trochę od czasu do czasu... Bo wiecie przecież dobrze, jak to jest z kotami: wyrastają z mleka... Ale jestem pewna, że gdy był mały i mieszkał ze swoją kocią mamą wypił go bardzo bardzo dużo: dziś jest naprawdę Wielki! :-)

Koty na pracowniczym biurku

2011-07-15T20:09:00.000+02:00

Weekend się zaczyna, a ja tu o biurku piszę. I o pracy... Ale dziś uświadomiłam sobie, że z moimi biurkowymi kotami spędzam baaaardzo dużo czasu i absolutnie zasługują na to, by je tu pokazać. Każdy w innym typie, wszystkie trzy sympatyczne i z charakterem. Łaciaty oczywiście, jak to łaciate mają w zwyczaju, oczekuje na zabawę i pieszczoty. Ten brązowawy ma na imię Bunga Bunga, jest największy, najważniejszy i rządzi na całym biurku. A Kwiatek buja sobie w obłokach i marzy o niebieskich migdałach... :-) Zostawiłam całą trójkę aż do poniedziałku... Trochę tęsknię... :-)))

Hmmm... Przyznam się... Mam na biurku jeszcze słonika, żabkę z bursztynu, krakowiankę i aniołka... Ale schowałam na czas robienia zdjęć... ;-) No i są jeszcze kamienie i muszelki... ;-))) A kiedyś już pokazywałam na blogu, z jakich kubków piją kawę moi współpracownicy... Zwierzyniec mamy! :-)

Poznański Kociak

2011-07-13T09:15:00.000+02:00

Dlaczego w moim mieście nie ma na przykład Pubu pod Diabelskim Kocurem? Albo Kawiarni Koci Ogonek? A najlepiej Baru u Łaciatego Tymka?... Przetrwoniłabym tam całą wypłatę, siedząc nad filiżanką kawy i gapiąc się przez okno na przechodzących ludzi i przebiegające koty... :-))) I wymyślając notki na blog... ;-)

Za to w Poznaniu mają Kociaka! :-) Zazdroszczę! I pozdrawiam wszystkie Poznanianki i wszystkich Poznaniaków! :-)

Za zdjęcie bardzo dziękuję wspaniałej fotografce, Zosi, która zresztą pięknie uwieczniła się w szybie Kociaka... :-)

Miętowy kot

2011-07-10T20:22:00.000+02:00

Latem mój absolutnie domowy i kanapowy kot ma wspaniałą możliwość wylegiwania się na słonecznym balkonie i korzystania ze świeżego powietrza.
Na balkonie ma także okazję spotkać się z naturą, bo zwykle to tylko komuter go interesuje ;-).... Tym razem zafascynowała go przyniesiona z zaprzyjaźnionej działki mięta (przyjaźnię się i z właścicielką działki, i z samą działką też! ;-) ) Łaciaty dokonał bardzo wnikliwego oglądu każdej gałązki i każdego listka niedużego krzaczka... I nawet spróbował troszeczkę... :-) Chyba mu smakowało... Już się zastanawiam, co następnym razem mu przyniosę do spróbowania... :-)

I znowu pies na kocim blogu... :-)

2011-07-07T19:50:00.000+02:00

Pies spotkany na spacerze. Piękny i bardzo wesoły :-) Nie mogłam się oprzeć, żeby go tu nie pokazać. Tak dla małej odmiany :-) Choć oczywiście jestem pewna, że Mój Kot będzie bardzo niezadowolony... ;-)))

Koty pocztówkowe

2011-07-05T11:00:00.000+02:00

Nie tak dawno Ewa z Po kociemu pokazała na swoim blogu bardzo bardzo kocią współczesną pocztówkę. Zakoconą w niebywałym stopniu! Można nawet konkurs urządzić: ile kotów zmieści się na kartce pocztowej?... :-)
Nie wiem, czy się ze mną zgodzicie, że bardzo dziś trudno kupić niebanalną, gustowną kartkę do wysłania znajomym... Większość tego, co jest w sklepach wydaje mi się jakaś taka przesadzona... Albo może przesadna... :-) Na siłę śliczna... Na siłę dowcipna... Na siłę kolorowa...
Niedawno trafiło do mnie kilka pocztówek z początku lat osiemdziesiątych. Są też wśród nich pocztówki kocie :-) Na wszystkich kartkach znajdują się prace pani Danuty Muszyńskiej-Zamorskiej: malarki, witrażystki, gobeliniarki. Obejrzyjcie:

Stare dobre czasy beztroskiego dzieciństwa jakoś się dzięki tym kartkom przypominają... :-) Dla mnie dzieci i kociaki razem to troszkę za dużo dobrego... :-) Ociupinkę za słodko jest, a ja wolę wytrawne wina... :-) Ale bardzo chciałabym, żeby i takie kartki ciągle były dostępne w sklepach... Mają duszę... Na koniec jeszcze jedna pocztówka: tym razem chłopiec z iguaną... No proszę: wystarczy zamienić kota na iguanę i od razu wytrawniej się robi! ;-)

Kot, który kocha książki

2011-06-30T07:54:00.001+02:00

To Dewey mieszkał w bibliotece w Spencer w stanie Iowa przez długich dziewiętnaście lat swego kociego życia. Pisałam o nim ostatnio. Ale mój Tymek też kocha książki. Nie, nie: nie nauczyłam go jeszcze czytać... Najwyższa półka regału z książkami jest ukochanym miejscem Mojego Kota. Uwielbia się wylegiwać wśród książek. No i patrzeć na wszystko z góry. Pokazywałam go już na tej półce. Dziś jeszcze kilka nowych zdjęć... A za naukę czytania weźmiemy się po wakacjach... Takiej miłości nie można przecież zmarnować ;-)

Dewey, kot z biblioteki w Spencer w stanie Iowa, powraca!

2011-06-27T20:42:00.000+02:00

Dawno nie było już u mnie na blogu książki o kotach... Spróbuję więc to nadrobić: oto książka o jednym z nasławniejszych kotów świata ostatnich lat i jego kocich następcach. W dodatku książka baaaardzo amerykańska (czy to jej zaleta, czy wada, musicie ocenić sami...)! Opowiada więc - jak to z amerykańskimi książkami i filmami bywa - o miłości, wspólnocie i wspólnym działaniu, przezwyciężaniu kłopotów i - wiadomo - ma proste, jasne i krzepiące przesłanie. No i - to też jest jasne - na pewno podczas czytania będziemy potrzebować całej góry chuteczek do wycierania nosa i oczu... :-) Lubicie takie książki? Ja oczywiście zdecydowanie wolę ambitniejszą literaturę ;-), ale powiem tu w tajemnicy, że książkę o Deweyu przeczytałam w jeden wieczór :-)

Dziewięć wcieleń kota Deweya Vicki Myron i Breta Wittera to druga książka o kocie Deweyu. Wielka sława kota i olbrzymia sympatia czytelników zaczęły się oczywiście od książki numer 1: Dewey. Wielki kot w małym mieście (V. Myron, B. Witter; 2008). Znacie pewnie historię tego kota. Jeśli nie z pierwszej książki, to może z relacji prasowych albo telewizyjnych... Nie znacie? Znacie? To posłuchajcie. Było tak:

Jego opowieść zaczyna się zwyczajnie, w niezwykle mroźny styczniowy weekend w 1988 roku. [...] Ktoś jednak mimo mrozu znalazł się tamtej niedzieli w centrum Spencer i wrzucił maleńkiego bezdomnego kociaka do otworu na zwracane książki, znajdującego się na tyłach Biblioteki Publicznej w Spencer. Mam nadzieję, że był to akt miłosierdzia, że ktoś zobaczył maleńkiego, ośmiotygodniowego, półkilogramowego kotka, który trząsł się z zimna, i chciał go ocalić. Jeśli tak było, ten ktoś nie mógł się bardziej pomylić. Z otworu na zwracane książki odchodziła bowiem metalowa, długa na metr rura, którą książki spadały do szczelnie zamkniętej metalowej skrzyni. W rezultacie była to lodówka, Żadnych koców, poduszek czy miękkiej wyściółki. Tylko zimny metal. I książki. Zatem przez co najmniej dziesięć godzin, a być może nawet przez całą dobę, mały Deway siedział zmarznięty w całkowitej ciemności, tylko on i książki.
Wkroczyłam do jego historii wczesnym poniedziałkiem, gdy otworzyłam pojemnik i znalazłam w nim małego kotka. Kiedy spojrzał mi głęboko w oczy, serce mi stanęło. Był taki slodki... i tak bezbronny. [...] Postanowiłam wtedy, że biblioteka powinna go przygarnąć. (V. Myron, B. Witter, Dziewięć wcieleń kota Deweya, Kraków 2011, s. 8-9).

I o tym właśnie - o dziewiętnastu latach, które aż do spokojnej śmierci spędził Dewey w bibliotece w Spencer - jest pierwsza książka. To historia jak najbardziej prawdziwa, autorka opowieści, Vicki Myron, to dyrektorka tej biblioteki...

Ja zachęcam Was także do przeczytania drugiej książki Vicki Myron: o innych kotach, które także zmieniły życie swoich właścicieli. Tak jak Dewey zmienił życie spokojnej biblioteki w Spencer... Wakacje są... Możemy przecież powzruszać się tak, jak wzruszaliśmy się w podstawówce... :-) Wstydu nie będzie... :-)

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak.

Tymek In The Night...

2011-06-24T15:55:00.002+02:00

Miało być dziś kino letnie i film dla Was na dobry początek wakacji... Niestety, wytwórnia Hollycat jest dopiero w powijakach i okazało się, że musi jeszcze dużo wody upłynąć zanim powstanie tam coś, co będzie nadawać się dla publiczności... Poza tym główny amant wytwórni - Tymek oraz jej najwybitniejszy reżyser i operator w jednym - rzeka nie dogadują się ciągle najlepiej w kwestii gry aktorskiej... Uzgodnienie stanowisk może trochę potrwać...

Obejrzyjcie więc coś zamiast filmu... :-) Enjoy! ;-)

Koty folklorystyczne

2011-06-22T18:00:00.000+02:00

Kiedyś w każdej wiejskiej chacie musiał mieszkać kot. Oczywiście ciężko pracował dla człowieka, przeganiając myszy ze stodoły... Marzy mi się czasami - szczególnie gdy przychodzi lato - taka prawdziwa, wiejska chata rodem z XIX wieku... :-) I koty na zapiecku ;-) I zapach siana... Żeby było tak mniej więcej jak na obrazie Antoniego Kozakiewicza (1841-1929)... Nawet spódnice mi się podobają! :-) Mam tylko nadzieję, że Stachu zaraz przestanie płakać i pójdzie grzecznie lulu... :-)

Antoni Kozakiewicz, Nie bec Stachu, pójdziesz lulu. 1878

Nasza kocia sąsiadka

2011-06-19T20:11:00.000+02:00

Prawdę powiedziawszy, nie wiemy nawet czy to sąsiad, czy sąsiadka. Ale jakoś tak myślimy, że to dziewczyna. Mieszka troszkę niżej niż my. Przyglądamy się czasem sobie nawzajem... Ja i Tymek patrzymy w dół, sąsiadka spogląda w górę... :-) Śliczna jest... :-) I łaciata! :-)

Prezent dostałam :-)

2011-06-16T13:55:00.000+02:00

Te dwa piękne kociaki na zdjęciach to koty z zakładek do książek. Dostałam je w prezencie! :-) Zakładki oczywiście, nie koty ;-) Od Marii i Donaty. Bardzo bardzo dziękuję! :-) Trafiłyście, kochane, idealnie w mój gust!

A zakładki bardzo mi się przydadzą, bo mamy jeszcze z Tymkiem mnóstwo książek do przeczytania ;-)...

Ustrzeliłam lwa!

2011-06-14T08:08:00.000+02:00

Lew to też kot... Kot to też trochę lew... Albo tygrys... Jest takie piękne zdanie Victora Hugo: "Bóg stworzył kota, żeby człowiek mógł głaskać tygrysa". No i odrobinę też lwa... :-) Coś w tym jest, prawda? :-) Ale wracam do mojego strzału... Strzał padł oczywiście z aparatu fotograficznego. Wciągnęłam się jakoś w zabawę, którą sama wymyśliłam :-))) i która polega na szukaniu kotów w najrozmaitszych miejscach... Także kotów architektonicznych. Zaczynam powoli popadać w kocie szaleństwo... ;-) I znalazłam takiego kota, a właściwie kota-lwa na portalu jednego z kościołów w moim mieście. Uwaga, uwaga: oto lew!

Fakt, schował trochę łeb w bluszczu, ale jest naprawdę piękny i dostojny. Na płaskorzeźbie znajduje się także data: 1915 -1916. Właśnie wtedy wybudowano ten klasycystyczny, szlachetny w swej formie kościół. Dziś jest to świątynia pw. Najświętszego Zbawiciela. No a moje miasto znacie przecież: Zielona Góra. Kościół był pierwotnie kościołem ewangelickim i miasto też nazywało się inaczej: Grünberg :-) Taka już ta nasza polska i środkowoeuropejska historia skomplikowana...

Po drugiej stronie kościoła jest kolejny wspaniały portal z lwem. Ale tym razem lew ma towarzystwo. Na płaskorzeźbie widać Mesjasza opierającego ręce na głowie owcy i - proszę bardzo - lwa. Tak więc właściwie ustrzeliłam dwa lwy... :-)

A tu jeszcze zdjęcia samego kościoła. Wybaczcie: ani moje umiejętności, ani możliwości mojego obiektywu nie pozwoliły sfotografować całej budowli...

To oczywiście jeszcze nie koniec polowania na koty architektoniczne. Ciąg dalszy na pewno nastąpi... :-)

Samotna pelargonia i łaciaty kot

2011-06-12T07:44:00.000+02:00

Bratki dawno już zniknęły z mojego balkonu: duża w tym "zasługa" kota, który zjadł sporą ich część... :-) I jakoś ciągle nie miałam czasu, żeby postarać się o nowe rośliny... Wczoraj wreszcie się zmobilizowałam - ale tylko troszeczkę :-) - i posadziłam sobie jedną, samotną, skromną :-))) pelargonię. Na dobry początek oczywiście. Tymek okazał umiarkowane zainteresowanie, na szczęście pelargonie nie bardzo mu smakują... :-)

Łaciatemu całkiem do twarzy z tą pelargonią... :-)

Odbyła się druga Zielonogórska Wystawa Kotów!

2011-06-09T20:48:00.003+02:00

To była już druga wystawa kotów domowych zorganizowana w Zielonej Górze przez Alternatywę Zielonogórską, organizację zajmującą się pomaganiem bezdomnym zwierzętom.

O pierwszej, która odbyła się w ubiegłym roku, także mogliście przeczytać u mnie na blogu.

Cóż, muszę ze wstydem wyznać, że nie było nas tam z Tymkiem... Stchórzyliśmy... Baliśmy się surowych spojrzeń jurorów, innych kotów i ich właścicieli... Tym bardziej - na pewno zauważyliście to na zdjęciach choćby z wpisu poniżej - że u Tymka pojawiło się coś, co ja nazywam ślicznym brzuszkiem, a ktoś inny mógłby nazwać grubym kocim brzuszyskiem... Martwiłam się, że jakaś nieopatrznie rzucona uwaga urazi delikatne uczucia Mojego Kota. On przecież jest taaaaki wrażliwy... ;-)
Ale mam dla Was zdjęcia! Użyczyła mi ich Pani Bogumiła, której bardzo serdecznie dziękuję za uprzejmość! :-) Spójrzcie na te wszystkie kocie piękności... :-)

Wspaniałe koty, prawda? :-) Oczywiście - jak to na wystawie - byli także zwycięzcy i nagrody. Jeśli chcecie poczytać o tym więcej i zobaczyć więcej zdjęć zapraszam Was na stronę portalu MojeMiasto Zielona Góra do lektury tekstów pani Bogumiły, która - nie tak jak ja - była tam osobiście, widziała wszystko i dokładnie o tym opowiedziała. I pięknie sfotografowała! :-) Zajrzyjcie tu i tu.

Spacer po biurku

2011-06-08T11:16:00.000+02:00

Pogoda piękna, balkon balkonem, ale biurko i komputer też kuszą... Watro zrobić sobie mały spacerek wokół komputera. Najpierw w jedną stronę, później w drugą... Tak przyjemnie jest przyhaczyć łapą - oczywiście że przez przypadek! - jakiś przycisk na klawiaturze... :-)

Leżę sobie...

2011-06-04T20:16:00.000+02:00

Jest weekend. Leżę... Odpoczywam po ciężkim tygodniu... Tyle tu ciągle zamieszania, że kot nie może się porządnie zrelaksować... Drzemię... Ale tak na wszelki wypadek to jednak mam wszystko na oku...

Święty Franciszek i koty

2011-06-02T08:34:00.000+02:00

Jedna z wielu wielu legend związanych ze wspaniałą, barwną postacią św. Franciszka
z Asyżu dotyczy także kotów.

Francisco de Zubaran, Św. Franciszek, 1658

Było podobno tak. Szatan, nie mogąc znieść wielkiej pobożności Franciszka, chciał za wszelką cenę odciągnąć go od Boga. By przeszkodzić Franciszkowi w modlitwie, zesłał na niego 100 myszy...
I te głodne małe bestie okrutnie dręczyły świętego: wchodziły mu do talerza, wyjadały posiłek, wędrowały po kolanach, ramionach, gryzły w stopy. Zobaczył to Bóg i wysłał na pomoc kota o imieniu Feliks. Kot błykawicznie rozprawił się z myszami, tylko dwóm udało się uciec przez szczelinę w celi Franciszka. I od tej właśnie pory każdy kot czai się przy mysich dziurach i rozmaitych szczelinach, by dokończyć dzieła i złapać dwójkę szatańskich zbiegów... :-)

Piękna legenda, prawda?... I jakim pozytywnym bohaterem jest tu kot! Inaczej teraz patrzę na Tymka... Może on złe duchy ode mnie odstrasza???... ;-)

PS. Serdecznie pozdrawiam Franciszkę! :-)

Halo, czy mieszka tu jakiś kot?

2011-05-28T22:35:00.004+02:00

Wypatrzenie kota w centrum dużego miasta nie jest łatwe. Próbuję zawsze i wszędzie, gdzie tylko jestem. Ciężka sprawa. Tym razem szukałam kota w mieście nad Łabą, w Dreźnie. I pomagało mi - najpiękniej wszystkim dziekuję! - wiele osób :-) Niestety, koty wyprowadziły się z centrów miast. W moim mieście i w innych polskich miastach też chyba niełatwo spotkać kota... Może tak właśnie powinno być?... Może koty nie powinny szwendać się po miejskich rynkach?... A może jednak wszędzie są, ale nie pozwalają się zobaczyć tyrystom?... Wychodzą ze swoich zakamarków, gdy dzienny gwar ucichnie i zaczyna się noc...

Ale mam coś dla Was! :-) W pewnym muzeum, narażając się na deportację do Polski (był zakaz fotografowania!), zrobiłam zdjęcie pięknym kotom z porcelany.

A tu kot-reklama sklepu z pamiątkami... :-)

Wiem, że takie koty to nie jest to, co tygrysy lubią najbardziej... :-( Będzie więc mała rekompensata: sfotografowałam konie :-))) Ciężko pracują w tym Dreźnie na życie i przyznaję, że zrobiły na mnie równie duże wrażenie jak wszystkie barokowe zabytki i drezdeńskie dzieła sztuki :-)

A tutaj ja i konie :-))) Fotografowała Małgosia.

No a co z kotem? Kot jak to kot: czekał grzecznie w domu... :-)

Za pomoc w robieniu zdjęć bardzo dziękuję Małgosi! :-)

Kot z bliska

2011-05-25T21:23:00.001+02:00

Troszeczkę tylko ręką pomogłam, żeby Tymek ładnie zapozował... :-)

Drapieżnik

2011-05-23T08:41:00.000+02:00

Nie opowiadałam chyba jeszcze nigdy o wielkim kłopocie, jaki od zawsze mam z Moim Kotem. Tymek jest prawdziwym drapieżnikiem, drapanie ma we krwi, w genach, drapie absolutnie wszystko poza drapakami dla kotów. Ile blizn zostało mi na rękach i nogach - nie zliczę. Ile ubrań musiałam wyrzucić - nawet nie chcę sobie przypominać (niedawno najlepszy żakiet poszedł do kosza). No ale najgorzej jest z meblami: wszystkie moje tapicerowane meble mają powydrapywane wielkie dziury. A meble trudniej jest wymienić niż marynarkę... W dodatku nie ma żadnej gwarancji, że nowych nie spotka taki sam los...
Kocie pazury przycinam regularnie: nie pomaga. Miałam chyba wszystkie możliwe typy i rodzaje drapaków - nie spodobały się... Stosowałam różne zapachowe odstraszacze - niewiele pomogły... I tak w końcu pogodziłam się z dziurawymi fotelami... Nie będę ich Wam pokazywać - to naprawdę baaardzo mało fotogeniczne...
Kilka dni temu kupiłam wycieraczkę pod drzwi. Z włókna kokosowego. Oczywiście z myślą o drapieżniku. Nawet go zainteresowała i została próbnie pociągnięta kocim pazurem... Może jednak jest jakieś światełko w tunelu?... :-)

Mała Czarna na dzień dobry

2011-05-19T09:47:00.000+02:00

W pracy jak to w pracy: na dobry początek potrzebna jest filiżanka dobrej mocnej kawy... Ale dzisiaj nasza Mała Czarna była wyjątkowa! :-) Ot, taki miły gość
o poranku... :-)

Zdjęcia: Małgosia :-)

Żona malarza i koty

2011-05-18T08:07:00.000+02:00

Tropiąc "motyw kota w sztuce" :-), trafiłam na dwa obrazy polskiego malarza, Konrada Krzyżanowskiego (1872-1922). Twórczość Krzyżanowskiego naprawdę mnie zachwyciła: to był wspaniały artysta. Malował głównie portrety i pejzaże. I moim skromnym zdaniem są to zawsze dzieła wybitne. Info o artyście możecie przeczytać np. tu i także zobaczyć kilka jego prac.

Obejrzyjcie dwa portrety żony artysty. Każdy z kotem. Żona malarza musiała lubić zwierzęta, bo mąż namalował także kilka jej portretów z psem :-)

Portret żony z kotem, 1912

Portret żony artysty z kotem, 1915

A dzisiaj piesek...

2011-05-16T06:25:00.000+02:00

Mój blog zmierza w niebezpiecznym kierunku. Ostatnio było o sowie, a dziś o piesku... Hmm, obiecuję, że następnym razem będą już na pewno koty... Wybaczycie chyba mały skok w bok?... ;-) Pieska spotkałam podczas niedzielnego spaceru po zielonogórskim Winnym Wzgórzu. Musiałam go sfotografować, był przecudny: czarny, radosny i pełen energii. Grzebał sobie łapą w przepływającym po wzgórzu strumyku,wygrzebywał kamyki i domagał się od swojego pana dalekiego rzutu takim znalezionym kamolem między rosnące tam winorośle i stojące przy palmiarni samochody... :-))) A później oczywiście przynosił kamień z powrotem. I wygrzebywał ze strumyka kolejny... Zabawę obaj mieli wspaniałą! I ja razem z nimi! :-)))

A tu mały kawałek winnicy w środku miasta... :-)

Kot albo sowa

2011-05-14T20:09:00.000+02:00

Pokazywałam tu kiedyś moją broszkę z kotem. A właściwie z trzema kotami. Niedawno dopadło mnie pragnienie posiadania wisiora z kotem. Niestety, nie znalazłam w sklepach nic, co nadawałoby się dla dziewczynki, która już dawno skończyła sześć lat... ;-) Cóż, żeby rozczarowanie nie było tak bardzo dojmujące, kupiłam sobie wisior z sową :-)))

Do kompletu dokupiłam jeszcze greckie wino. Żeby weekend świętować ;-)

Po dwóch kieliszkach wydaje mi się nawet, że ten wisior to właściwie nie jest sowa. Tylko taki kot, baaaardzo do sowy podobny... Świetne to wino, słowo daję... :-) Wspaniale umysł rozjaśnia! :-)))
A tak w ogóle to nie sądzicie, że koty i sowy są w jakiś niezwykły sposób do siebie podobne? Mają coś ze sobą wspólnego? Ja myślę, że jak najbardziej... Tylko nie potrafię ciągle uchwycić, na czym to podobieństwo polega...

Kocie wiersze Franciszka Klimka

2011-05-09T15:13:00.000+02:00

Ciekawe, czy czytaliście kiedyś mądre
i piękne wiersze Franciszka Klimka? To wielki miłośnik
i znawca kotów, kocich zwyczajów
i kociej duszy. W dodatku potrafi wspaniale i prawdziwie o kotach pisać...

Wiersze Franciszka Klimka możecie przeczytać na stronie internetowej autora.

A na zachętę jedna z wielu zabawnych i baaaardzo celnych fraszek poety:

Naturalna kolej rzeczy

Może się ktoś obruszy po tym

co tutaj powiem,

lub zaprzeczy:

dom,

żona,

dzieci

oraz koty

to naturalna kolej rzeczy.

Lecz gdyby ktoś nadmiernie gderał

(jak środowiska poniektóre)

to ja nie będę się upierał;

k o t y –

przesunąć można w górę.

(Franciszek Klimek)

Ech, koty na pewno byłyby zachwycone takim awansem w domowej hierarchii. Choć tak naprawdę, to i tak przecież same przyznały sobie najwyższe miejsce w naszych domach i żadnego awansu nie potrzebują... :-)

Koty kotłują się w Kotłowni

2011-05-08T21:20:00.000+02:00

Pamiętacie o Kotłowni? O stronie, na której można czytać wszystkie nasze kocie blogi?
Autorów, którzy jeszcze nie dopisali się do listy, bardzo bardzo zapraszam: przysyłajcie zgłoszenia :-) Na stronie wszystko jest dokładnie wyjaśnione.

No i każdy chętny może teraz opublikować w Kotłowni zdjęcie swojego kota! :-) Mam nadzieję, że dzięki temu będzie tam jeszcze ciekawiej i jeszcze bardziej kocio... :-)))
I że Kotłownia będzie coraz bardziej popularna... A dzięki temu być może już wkrótce będziemy mogli wykorzystać tę stronę i naszą wspólną blogerską siłę, by zrobić razem coś dobrego dla kotów, którym nie poszczęściło się tak, jak naszym pupilom... Nasze blogi - jestem tego pewna - już robią wiele dobrego: uczą miłości i szacunku do zwierząt.

Najsmaczniejsze koty świata!

2011-05-06T07:51:00.000+02:00

Są naprawdę pyszne! :-) Kruche, lekko słodkie, z subtelną cytrynową nutą... Jadalne koty wygladają tak:

Ciasteczkowe koty smakują oczywiście także kotom... Najpierw są delikatne podchody, udawanie, że się tylko przechodzi obok po stole i nie zwarca na nic uwagi... Ale chwilę później kot bezczelnie kradnie kota i ucieka w tempie, o jakie nikt by go nie podejrzewał... Udało mi się sfotografować już tylko tyłek i łapy kota z kotem w pyszczku... Łaciaty długo jeszcze się oblizywał i patrzył na mnie proszącym spojrzeniem... Byłam nieugięta: resztę kotów zjadłam sama... Całe szczęście, że skurczybyk wina mi nie wypija...

Najsmaczniejsze koty świata są dziełem Kasi. Owszem, Katarzyna to piękne imię, ale Nigella też by do Kasi świetnie pasowało :-))) Bardzo bardzo dziękuję!

Sześć rzeczy, których - być może - nie wiecie o kotach...

2011-05-02T19:57:00.001+02:00

Do zabawy blogowej wkręciła mnie ewung :-) Sześć rzeczy, których o mnie nie wiecie... Hmmm... Pomyślałam sobie tak: istnieje duuuuże prawdopodobieństwo, że wcale nie chcielibyście wiedzieć o mnie tego, czego nie wiecie :-))) I ja nie mogę się na takie rozczarowanie narazić... Tym bardziej, że mam dziś urodziny i to już z tego powodu jest dla mnie straszliwie trudny dzień... ;-) Ale! Być może chcielibyście przeczytać sześć kocich ciekawostek... Być może akurat tego o kotach nie wiecie... A chcielibyście wiedzieć... Proszę bardzo! :-)

1. Mózg kota bardziej przypomina mózg ludzki niż psi! No pewnie. Czy ktoś mógłby pomyśleć inaczej?... U ludzi i kotów te same rejony mózgu odpowiadają za emocje. A kości kot ma 206, a czlowiek 230... Niemożliwe, że u Tymka tyle kości się zmieściło...

2. W 1879 roku w Belgii przeprowadzono próbę zastąpienia gołębi pocztowych kotami. Koty - tak jak gołębie - podobno zawsze wracają do domu... 37 kotów wywieziono z Liège do miejscowości położonej w odległości 30 km. Wyposażono je w odpowiedni ekwipunek i wypuszczono – wszystkie wróciły do Liège, jednak większość pozbyła się w drodze przesyłek. Hi hi hi... :-)))

3. Koty białe są szczególnie narażone na wrodzoną głuchotę. Dzieje się tak ze względu na recesywny gen białego futra. Wbrew pozorom, kot biały nie jest albinosem (albinizm u kotów występuje niezmiernie rzadko). Ryzyko wystąpienia głuchoty znacznie wzrasta u kotów białych z niebieskimi oczami (szacuje się że ok. 25% takich kotów nie słyszy). To ci dopiero... A biało-czarne?... Takie jak mój Tymek?... Mam wrażenie, że on słyszy tylko wtedy, gdy otwieram lodówkę...

4. W kuchni kantońskiej występuje potrawa o nazwie "Smok, tygrys i feniks", sporządzana jest m.in. z mięsa kota. Również australijscy aborygeni zabijają i zjadają zdziczałe koty. O mamuńciu...

5. Kot niekiedy okazuje uczucie, przynosząc właścicielowi zabitą zdobycz. Jednak niektóre koty robią to, dlatego że uważają swoich właścicieli za kompletnie nieudolnych łowców, których należy karmić i uczyć polowania... Hmm... Obawiam sie, że tak właśnie jest u mnie... :-(

6. Koty dostrzegają różnice gatunków i wiedzą, że ich opiekunowie nie są kotami. Potwierdza to inny język ciała używany przez kota w kontaktach z ludźmi i inny w kontaktach z kotami... A to mądrale... :-)))

Tymka okropnie znudziły moje rewelacje... Generalnie to jest zażenowany, że ktoś mógłby tego wszystkiego nie wiedzieć...

Wszystkie ciekawostki znalazlam w sieci.

Kot na regale

2011-04-30T06:48:00.001+02:00

Wlazłem sobie na regał z książkami, powycierałem kurz i tak leżę... A czasem też trochę zwisam... Rozmyślam... Fajnie tu na górze. No i najważniejsze, że Ona nie może mnie stąd przegonić - nie dosięgnie, he he he... =/\../\=

Sposobu nie ma, by kot pewien cię pokochał...

2011-04-26T20:14:00.000+02:00

Wiosna, wiosna, czas miłości! Niekiedy jednak bywa tak, że człowiek, albo na przykład pies, zakocha się nieszczęśliwie... I nie ma na taką miłość żadnej rady, żadnego sposobu... Kot psa przecież nie pokocha... Ech...

Pies i kot

Sąsiadów pies wylewał łzy,

Przez całe noce szlochał,
Bowiem sposobu nie miał, by

Kot pewien go pokochał.

Choć miał przyjaciół innych moc,

W tym zagranicznych gości,

Cóż z tego? Kiedy przyszła noc,

Umierał wprost z miłości.

W tabletkach tran mu chętnie dał,

Gdy kota męczył katar;

Bez skutku! Wtedy wpadał w szał

I prał go, prał po łapach.

Kiedyś mu przyniósł myszy dwie,

W pułapce na dodatek.

Kot odpowiadał: "Nie i nie"

I miał go wciąż za szmatę.

Nie działa, gdy kot nie chce psa,

Ni prośba, ni zaklęcie,

Przeciw naturze próżna gra,

Prawdziwe pieskie szczęście.

Mieć przyjaciela - ważna rzecz,

To jakby alter ego,

Nie zmusisz go, by tak chciał mieć

On ciebie, jak ty jego.

Sąsiadów pies wylewał łzy,

Przez całe noce szlochał,

Bowiem sposobu nie miał, by

Kot pewien go pokochał.

(Jacek Janczarski)

Muzykę do piosenki napisał Andrzej Marek, śpiewał Jan Kobuszewski. Tekst Jacka Janczarskiego za: Anna Bańkowska, My mamy kota na punkcie kota, Wydawnictwo Znak, Kraków 2006.

Kup kotu laser!

2011-04-21T08:53:00.000+02:00

Jeśli Twój kot nie ma jeszcze własnego lasera, kup koniecznie! :-) Kot będzie szczęśliwy. Tak jak mój. Oj, zabawek to już Tymkowi nakupiłam kilogramy... I zawsze pudło. Kot patrzył na mnie z bezbrzeżnym zdziwieniem jak mogę być tak głupia, myśląc, że zabawi go taka piłeczka, taka myszka, taka grzechotka, taki sznureczek... I wreszcie się udało! Trafiłam! :-) Czerwona laserowa kropka tak bardzo fascynuje kota, że mógłby ją ścigać godzinami... A gdy już koci personel pada ze zmęczenia i nie daje rady dłużej wodzić kropką po podłodze i ścianach (ech, trzeba nad formą popracować!), kot długo jeszcze wędruje rozczarowany po mieszkaniu, miauczy z rozpaczą i szuka znikającego punktu... Kupcie laser! :-)

Mój laser był dołączony do kociej karmy. Przepraszam za słabą jakość zdjęć: fotograf (czyli ja) pracował bez asystenta i jednoczesne operowanie i aparatem, i laserem, znacznie przekroczyło jego sprawność ruchową...

Buszujący w bratkach

2011-04-19T08:15:00.000+02:00

Każdego roku jest tak samo. Potwór buszujący w bratkach powraca!
Wiosna wyzwala we mnie atawistyczną chęć do grzebania w ziemi, sadzenia, kopania, podlewania. Możliwości mam, niestety, jako typowy mieszczuch, bardzo ograniczone. Kończy się więc zawsze na kilku kwiatkach zasadzonych w balkonowych skrzynkach. Na pierwszy ogień idą bratki. I Łaciaty Potwór właśnie do bratków dobiera się najchętniej... Zwykle pojawia się i grasuje nocą, choć światło słońca też go nie odstrasza. Bratki nie mają żadnych szans na okrzepnięcie, wypuszczenie nowych pędów i kwiatów. No ale na szczęście już niedługo nadejdzie czas pelargonii. One na pewno jakoś przetrwają! Potwór ich nie lubi i na ogół trzyma się z daleka! :-) Bo to typowy Potwór Bratkowy jest...
Poważnie zastanawiam się, czy nie oddać Łaciatego do jakiegoś wietnamskiego baru...

Era kotów. Nareszcie!

2011-04-16T19:44:00.001+02:00

Od stu lat mam telefon w Erze. Dopiero teraz wiem, dlaczego kiedyś intuicja kazała mi wybrać akurat tę sieć a nie inną... Koty zawładnęły Erą! Na pewno widzieliście już kocie reklamy operatora :-) Piękne są, prawda? Koty, koty, oczywiście :-) I absolutnie rasowe... Ten biały to przecudny devon rex, a czarny to wspaniały krótkowłosy kot brytyjski. Tymek troszkę zazdrości tej błękitnej krwi... No i posążki egipskich kotów też w reklamie występują... Moja kociarska dusza jest naprawdę szczęśliwa. Chyba kupię sobie w Erze coś nowego... :-))) No bo takie rzeczy tylko w Erze! ;-) Miau!

Opowieść z przeszłości

2011-04-13T16:34:00.000+02:00

To właściwie tylko stare zdjęcie. Takie lubię najbardziej. Trochę szkoda, że nie ma na nim więcej szczegółów. Że człowieka nie widać lepiej. I jego twarzy... Że kota nie widać wyraźniej... Ale zdjęcie i tak podoba mi się bardzo bardzo :-) Pomyślcie tylko: Alaska, rok 1915. Dokładnie: lisia farma na Alasce. I kotka wychowująca małe liski... :-) Przetrwała do dziś dzięki tej fotografii...

Źródło zdjęcia: Library of Congress.

My mamy kota na punkcie kota: koty zilustrowane

2011-04-10T19:27:00.002+02:00

Pisałam tu niedawno o książce-elementarzu dla kociarzy. Poza wspaniałym wyborem kocich tekstów jej wielkim walorem są także znakomite ilustracje Andrzeja Tylkowskiego. Koty narysowane są naprawdę po mistrzowsku: ich miny, postawy, sytuacje, w jakich występują to kwintesencja kociego charakteru. A właściwie charakterku. Widać kocią nonszalancję, wzgardę dla nie-kotów, szelmowską naturę, upodobanie do awanturnictwa, sybarytyzm i totalne bimbanie sobie na wszystkich i wszystko :-) W każdym z tych zilustrowanych kotów rozpoznaję Mojego Kota. A najbardziej identyfikuję się z rysunkiem, na którym jest też Ala. Wiadomo przecież od zawsze, że to nie Ale ma kota, ale kot Alę! :-) I to właśnie zostało pokazane! Z rzeką i Tymkiem jest całkiem tak samo... ;-)

I kilka rysunkowych cytatów dla Was:

Ilustracje Andrzeja Tylkowskiego pochodzą z książki Anny Bańkowskiej My mamy kota na punkcie kota. Najważniejsze wypisy z literatury przedmiotu, Wydawnictwo Znak, Kraków 2006.

Koleżanka z sieci

2011-04-04T11:03:00.000+02:00

Nie, nie, ten wspaniały koci okaz na zdjęciach poniżej to nie mój Tymek. To kotka Agaty. Ale rzeczywiście jest bardzo podobna do Mojego Kota :-)

Agata tak pisze o swojej Kotce: "Przybłąkała się kiedyś w okolice naszego domu, zauroczyła damską część domowników i została. Była taka głodna, że przez kilka dni zachowywała się, jakby chciała zjeść na zapas, jakby myślała, że zaraz jej zabierzemy jedzenie i więcej nie dostanie. Jest strasznie ciekawska, włazi w każdy pojemnik/pudełko, najbardziej lubi wchodzić do szafy jednymi drzwiczkami, ale żeby wyjść już potrzebuje otwarcia drugich :-) Czasem wspiera swoją panią w nauce, ale przy farmakognozji nawet Kocicha poległa, co widać na załączonym obrazku. Poza tym ma niesamowitą zdolność do błyskawicznego zasypiania zawsze, wszędzie i w każdej pozycji (najczęściej na plecach, z rozłożonymi łapami). Nie wyobrażam sobie już domu bez kota".

No całkiem jak Tymek! :-) I całkiem jak ja: też już nie wyobrażam sobie domu bez kota :-)

Wielkie dzięki, Agato! :-)

Nareszcie są! Nowe dolary w obiegu!

2011-04-01T06:55:00.001+02:00

Wszyscy miłośnicy zielonych pieniędzy długo czekali na tę wiadomość. I oto są! Dziś bank centralny Stanów Zjednoczonych wprowadził na rynek nowe banknoty dolarowe. Nareszcie! Twarze amerykańskich prezydentów naprawdę już się nam znudziły. Dolar w końcu wygląda tak, jak powinien wyglądać porządny, mający swoją wartość pieniądz. Niestety, na razie do obiegu weszły jedynie banknoty dziewięciodolarowe. Cóż, dobre i to. Banknoty wyglądają tak:

Warto podkreślić, że bank amerykański zadbał także o swoich niepiśmiennych obywateli: wystarczy dokładnie policzyć koty na awersie i rewersie banknotu (no do dziewięciu to każdy potrafi!) i od razu wiadomo, z jakim nominałem mamy do czynienia. Z prezydentami się tak nie dało... Czekamy teraz niecierpliwie aż nowe banknoty pojawią się w polskich kantorach... Będziemy je wydawać z podwójną, a nawet dziewięciokrotną przyjemnością! I tak trzymać!

Mój Kot odniósł się do nowych dolarów z umiarkowanym entuzjazmem. Pomyślał tak (jeśli oczywiście dobrze odczytuję jego myśli, ale uwierzcie - mam w tym duuużą wprawę): Hmmm, no dobrze, że są nareszcie kocie zielone, choć ja zapozowałbym lepiej, gdyby mnie na dolarową sesję zaprosili...

Serdecznie pozdrawiam Mirka! :-)

Koty Leonor Fini

2011-03-30T18:22:00.002+02:00

Leonor Fini malowała niezwykłe obrazy i niezwykłe koty. I myślę, że była też niezwykłą kobietą. Ta argentyńska malarka (1907-1996) mieszkająca w Europie, przyjaźniła się z niemal cała artystyczną elitą przed- i powojennego Paryża: znała Paula Éluarda, Maxa Ernsta, Georges'a Bataille'a, Henri Cartier-Bressona, Pabla Picasso, a także Salvadora Dalí i jego żonę Galę. Twórczość Leonor Fini - nie tylko zresztą malarska - jest bardzo osobista, surrealistyczna, nasycona symbolami. I skromną jej część zajmują koty... :-) Wiem na pewno - wystarczy spojrzeć niżej na prace Leonor - że podziwiała koty i próbowała zgłębić ich tajemnice...

Le Couronnement de la Bienheureuse Feline, 1974

Dimanche Apres-Midi, 1980

Ceremonie, 1960

Chat Noir, ok. 1970

Chat au Fleurs, ok. 1970

Beauty, ok. 1980

Etude pour Les Descriptions Merveilleuses, 1973

No i jeszcze sama Leonor Fini. Oczywiście z kotem... :-)

Post scriptum.

To nie wszystko. Miałam rację: Leonor kochała koty :-) Poczytałam więcej o artystce i upewniłam się ostatecznie co do tej miłości! :-) Oto fragment świetnego artykułu Piotra Szaroty o Fini z Wysokich Obcasów:

Królowa kotów

Żartowano czasem, że Jeleński [Konstanty Jeleński - ukochany artystki :-)], zwany przez przyjaciół Kotem, to najważniejszy z jej kotów. Leonor Fini miała ich kilkanaście. Wśród ulubieńców był wielki, puszysty pers Avodoro (nazwany tak na cześć bohatera "Rękopisu znalezionego w Saragossie"), Mruczek o jednym oku niebieskim, drugim pomarańczowym czy zielonooki syjamski Miś. Kocie choroby stanowiły temat dramatycznych domowych dyskusji. "Kiedy po raz pierwszy szedłem do nich na obiad - wspominał Herling - Kot mnie uprzedzał, że jeśli w czasie obiadu któryś z kotów wskoczy na stół i zacznie gmerać pyszczkiem w talerzu któregoś z gości [...], należy się tak zachować, jak gdyby się tego nie zauważało. Ci, którzy reagowali nerwowo, byli całkowicie straceni w oczach Leonor".

Na wiosnę wynajmowanymi specjalnie na tę okazję dwiema amerykańskimi limuzynami malarka wywoziła koty w koszach do letniego domu w Saint-Dyé nad Loarą. W ogrodzie zbudowano specjalny, zabezpieczony siatką wybieg, ale koty nie chciały przebywać w zamknięciu. Kiedy odwiedziłem Leonor Fini w Saint-Dyé w lipcu 1991 roku, koty biegały po całym mieszkaniu, szalały także wokół pilnujących domu sfinksów. A za domem był koci cmentarz, udekorowany fragmentami dekoracji renesansowych pałaców. Te fragmenty Leonor wybierała starannie u paryskich antykwariuszy. Im bardziej kochała kota, tym okazalszy fundowała mu pomnik.

Wcześniej, w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, miejscem wakacyjnych wyjazdów był zrujnowany klasztor na Korsyce, ale koty jeździły tam niechętnie. Jak pisze Wojciech Karpiński w poświęconym malarce numerze "Zeszytów Literackich": "Przywożono tam jedynie trzy lub cztery, które lubiły naturę, inne się bały: jeden spędził kiedyś cały pobyt pod łóżkiem". Jednym z odważnych był ogromny biały pers Heliodoro. Kiedyś zgubił się na kilka dni i wrócił dopiero w dniu, kiedy Leonor kończyła obraz przedstawiający nagą dziewczynę trzymającą wielkie bukiety bajecznie kolorowych kwiatów. Na jego pamiątkę obraz zatytułowany został "Heliodora".

Do kotów codziennie przychodziła opiekunka. "Kotami zajmowały się dość przerażające kobiety, w większości kompletne wariatki - zdradził mi Richard Overstreet. - Zawsze miały jakieś fizyczne defekty, garb albo długi nos. Wyjątkiem jest Joyce. Pojawiła się niedługo po śmierci Kota. Elegancka i dobrze wykształcona, nie przypominała w niczym swoich poprzedniczek. Chciała porozmawiać z Leonor o kotach. "Jest świetna, niech zaczyna jutro rano!" - Leonor była nią zachwycona".

Kiedy Leonor dowiedziała się, że Joyce przyszła zrobić z nią wywiad, wybuchnęła śmiechem. I zaraz zapytała, czy mimo wszystko nie zajęłaby się jej ulubieńcami, choćby przez tydzień. Joyce uznała, że to dobra okazja, aby zebrać więcej materiału. Po tygodniu została jeszcze na kilka dni i tak już pozostało. Na tydzień przed śmiercią malarka wezwała ją do siebie i wymogła obietnicę, że Joyce będzie opiekować się kotami, kiedy jej zabraknie. Zajmuje się więc nimi do dziś. W mieszkaniu przy rue de la Vrilliere została ich już tylko piątka.

To dopiero wspaniała opowieść, prawda?... :-) Artykuł pochodzi z 2000 roku i w całości przeczytacie go tu.

Nowe pudło w domu i kot

2011-03-28T20:03:00.000+02:00

Wiadomo: nowe pudło w domu to wyzwanie dla kota. Trzeba dokładnie sprawdzić, co z tym pudlem, jak i po co... Obejrzeć, powąchać, drapnąć pazurem, polizać... A poźniej można sobie w takim pudle posiedzieć, poleżeć, powyglądać... Tylko po co znowu te zdjęcia robią??? Daliby już spokój...

Mieć kota na punkcie kota

2011-03-24T09:15:00.000+01:00

Uwaga! Książka-elementarz dla wszystkich, którzy lubią koty! A ci, którzy nie lubią, niech też czytają: znajdą tu potwierdzenie wszystkich swoich teorii o tym, że koty są wredne i zdradzieckie ;-) Ta książka to wybór opowiadań, wierszy, piosenek, fragmentów powieści - a wszystko to z kotami w rolach głównych. Teksty od Herodota poprzez Lewisa Carolla, Emily Dickinson, Trumana Capote'a, Agatę Christie aż do Tadeusza Konwickiego, Agnieszki Osieckiej, Stanisława Barańczaka! No i jakie wspaniałe ilustracje Andrzeja Tylkowskiego! Moim zdaniem na sto procent oddają istotę kota. Bo każdy przecież wie, że jest coś takiego jak istota kota, chociaż nikt jej nigdy nie widział ani nie zdefiniował tak do końca... ;-)

Oj, często będę tu do tej książki wracać! :-) A dziś zacytuję bardzo tajemniczy wiersz amerykańskiego poety, Kennetha Rexrotha, który dał mi sporo do myślenia...

Kot

Wierszy o kotach jest

Za wiele. Strzeżcie się miłośników

Kotów: ukrywają w sobie

Jakąś frustrację i, jeśli im

Pozwolić, będą się wam starali ją wcisnąć.

tłum. Stanisław Barańczak

Hmmm... Może coś w tym jest?...

Anna Bańkowska, My mamy kota na punkcie kota. Najważniejsze wypisy z literatury przedmiotu, Wydawnictwo Znak, Kraków 2006.

Koty zrelaksowane

2011-03-21T08:07:00.000+01:00

Przyszła wiosna i nasza wirtualna zabawa scrapbookowa dobiegła końca... Dziś ostatnie już karty pojawiły się na blogu Amyszki. Czas relaksu: czy to nie piękny temat wiosenny?... :-) Przyznaję, że tym razem absolutnie zgadzam się z Moim Kotem (i z Cześką, która występuje gościnnie na moim scrapie) - najlepszy relaks to sen! :-))) No fakt, na wiosnę wszystko budzi się z zimowego snu, ale dajcie nam jeszcze tydzień... ;-) Jeszcze troszeczkę pośpimy... Tym bardziej, że śni się nam tak ciekawie... ;-)

O kocie, który jeździł na rowerze. Stacjonarnym ;-)

2011-03-17T08:21:00.001+01:00

Czy słyszeliście kiedyś o takim niezwykłym kocie? Jeżdżącym na rowerze?... Przedstawiam: Tymek Kolarz, pseudonim Wyścig w Pokoju! W końcu wiosna tuż tuż, trzeba trochę potrenować i zrzucić zimowy tłuszczyk... Personelowi nie chcę się jeździć na tym rowerze, więc kot zajął miejsce... :-) A czy widzicie tę skupioną, poważną kocią minę na pierwszym zdjęciu?... W końcu obsługa rowerowego komputera to nie jest prosta sprawa... No to do zobaczenia! Odjeżdżamy...

***

Otrzymałam bardzo miłe blogowe wyróżnienie od vexgirl, narcystyczno-egocentrycznej kosmetoholiczki z zapędami do wyrażania własnego ja :-)))

Bardzo dziękuję! Swoją drogą ja dałabym vexgirl nagrodę już choćby tylko za te zapędy do wyrażania własnego ja :-) Ale lubię bardzo jej blog i często zaglądam. Ponieważ całkiem niedawno duuużo pisałam tu o tym, co sprawia mi radość i jakie blogi czytam (a nagroda zobowiązuje, żeby o tym opowiedzieć), nie będę już dziś tego powtarzać i Was zanudzać. A vexgirl raz jeszcze dziękuję i serdecznie pozdrawiam. Nagroda jest taka wiosenna!...

Nasze pierwsze urodziny! :-)

2011-03-15T08:04:00.000+01:00

Dziś mamy urodziny! Pierwsze! Ja, Tymek no i przede wszystkim nasz blog! Od roku już prowadzimy kocią propagandę i chyba jeszcze trochę tu zostaniemy :-) Bardzo bardzo dziękujemy, że nas odwiedzacie! Przez ten rok poznaliśmy w wirtualnym świecie wielu wspaniałych ludzi i wiele cudownych kotów! :-)

Niebezpieczne związki. Kocie związki

2011-03-14T07:15:00.000+01:00

O, to temat rzeka... Jakem Rzeka... :-) I kiedyś na pewno porządnie się tu na blogu nad kocimi związkami pozastanawiam... Tymczasem obejrzyjcie scrapową interpretację '"Kocich związków". Temat zaproponowała efka i wszystkie karty scrapowej ekipy możecie obejrzeć na Jej blogu. Koci związek, którego ja jestem częścią :-))) nie jest łatwy. Dlatego moja karta wygląda tak:

Wiosenne zabawy Cześki

2011-03-09T07:44:00.000+01:00

Zaprzyjaźniona ze mną i moim blogiem kotka Cześka nie potrzebuje wiele do szczęścia. Sznurek, patyczek i życzliwa ręka, która zrobi z tego wspaniałą zabawkę... :-)
Dziś w drodze do pracy widziałam pierwsze krokusy! Nareszcie! :-) Wszyscy już mamy dosyć zimy: i ludzie, i koty. Cześka też już ma dosyć... :-)

Za zdjęcia bardzo dziękuję Małgosi! :-)

Świętujemy! :-)

2011-03-08T11:26:00.000+01:00

Dziewczyny, mam coś dla Was! Dla wszystkich kobiet, dziewcząt, kotek i kocic! Cóż możemy zrobić dziś, 8. marca?... Przyjąć tulipana i z przymrużeniem oka popatrzeć na nasze święto! ;-) Stary, radziecki plakat propagandowy na pewno sprawi, że się uśmiechniecie! :-) Nie znacie rosyjskiego? Już tłumaczę: 8 marca - dzień buntu pracujących kobiet przeciwko kuchennemu niewolnictwu. :-))) Buntujmy się!

B. Dejkin, 1932

Koty i koty

2011-03-07T10:02:00.000+01:00

Dziś kolejna odsłona wiosennej zabawy scrapbookowej. Tym razem na naszych kartach pojawiły się różne koty: i nasze prawdziwe, i - nazwijmy to w skrócie - nierzeczywiste, wirtrualne... :-) Cały album obejrzeć można na blogu Abigail.
A to moja karta. Wyszła mi jakoś tak "na bogato"... ;-)))

Kot marzyciel

2011-03-02T11:17:00.000+01:00

Na stole w kuchni też jest fajnie... Szczególnie wtedy, gdy personel zostawi na nim swoje szale i torby z zakupami... :-) Można też sobie popatrzeć wysooooko w niebo, czy jakiś skrzydlaty hipotetyczny obiad nie przelatuje gdzieś blisko... Taki gołąb zamiast suchej karmy to by wreszcie była jakaś odmiana... ;-) I pióra tak pięknie by fruwały... Sami spójrzcie: ten kot ma twarz killera. Bez dwóch zdań.

O kotach, które kochają okna...

2011-02-27T18:58:00.001+01:00

Wszystkie domowe koty kochają okna! Jeśli nie wierzycie, popatrzcie. Tym razem kocie e-scrapy opowiadają właśnie o kotach w oknach. Wiosny ciągle nie widać: ciekawe, czego tak wypatrują za szybą nasze koty... :-)
A oto cały "okienny" album.

Madzik:

Amyszka:

Abigail:

Ewung:

Po kociemu:

Norwesko:

I moja karta:

Piękny album nam wyszedł, prawda? :-) Zachwycam się i zachwycam... Okno bez kota to już nie to samo... ;-)

Grypa, człowiek i kot

2011-02-22T12:38:00.001+01:00

Cóż może robić zgnębiony grypą człowiek zamknięty przez kilka długich dni w jednym mieszkaniu z kotem?... Najpierw jest miło: cieszą się nawzajem swoim towarzystwem
i czasem, który nareszcie dla siebie mają... Później znudzony człowiekiem kot idzie spać, a człowiek zaczyna znęcać się nad kotem. Estetycznie znęcać... :-)

Widać od razu, he he he, że człowiek ma wysoka gorączkę... ;-) No ale najważniejsze, że kot bardzo nie ucierpiał... :-)

Dzikość serca?...

2011-02-21T09:53:00.000+01:00

Czy nasze koty to wciąż dzike bestie pochodzące wprost od tygrysów, pum, lampartów? Czy może już miejskie kanapowce w ciepłych bamboszach? Nie wiem tak z całą pewnością, jak to u nich jest z dzikością serca, ale dzikość pzurów oczywiście pozostała... ;-)
Nasze cotygodniowe scrapy można tym razem oglądać na blogu norwesko. Temat? Dzika strona kota! :-)
Moja karta wygląda tak:

Jakiś ascetyczna mi tym razem wyszła... :-) A już za tydzień wszystkie scrapy całej ekipy scrapowej będzie można podziwiać na moim blogu! Na warsztat bierzemy Kota w oknie! :-) Już się nie mogę doczekać! :-)

Czasem słońce, czasem śnieg...

2011-02-18T08:20:00.000+01:00

Zima wróciła. Wszędzie biało. Krokusów ciągle nie widać... :-( A kilka dni temu było już tak wiosennie. Nawet Tymek bez większych protestów dał sobie zrobić kilka zdjęć w słońcu...

A dziś jest tak. Nie ma słońca, jest szaro i sporo śniegu wokół... Ech, wiosny chcemy...

Niech się święci Dzień Kota!

2011-02-17T17:28:00.000+01:00

Co nasze ukochane koty lubią robić najbardziej? Spać! W Dniu Kota życzymy wszystkim kotom - ja i Tymek - pięknych snów! :-) I dobrych ludzi w pobliżu...

New York Public Library, Digital Gallery